Św. Ambroży - 7 grudnia

To jeden z czterech wielkich doktorów Kościoła Zachodniego, autor licznych dzieł dogmatycznych, egzegetycznych, moralno-ascetycznych i apologetycznych, mów i listów. Ułożone przez niego hymny znajdują się w brewiarzu do chwili obecnej. Był m. in. autorem doktryny określającej stosunki pomiędzy Kościołem a państwem: podkreślał ich wzajemną niezależność, rolę Kościoła jako stróża moralności w państwie, a także prawo Kościoła do korzystania z opieki państwa.

Urodził się ok. 339 r. w Trewirze w arystokratycznej rodzinie chrześcijańskiej, która po śmierci ojca przeniosła się do Wiecznego Miasta. Po ukończeniu studiów prawniczych został namiestnikiem prowincji Ligurii-Emilii. Kiedy w 374 r. zmarł Auksencjusz - biskup Mediolanu, znany sympatyk arianizmu - Ambroży udał się tam, aby zapobiec zamieszkom pomiędzy katolikami i arianami na tle obsady biskupstwa. Niespodziewanie wybrano właśnie jego, a ponieważ był jeszcze katechumenem, więc przed konsekracją przyjął chrzest i święcenia kapłańskie.

Jako dobry pasterz sprzedał swój majątek, a pieniądze rozdał. Podczas synodów w Akwilei (381 r.) i Rzymie (382 r.) aktywnie zwalczał arian. Wielokrotnie podejmował trudne misje; to pod jego wpływem cesarz Gracjan usunął z auli senatu rzymskiego posągi bogini Wiktorii i cofnął dotacje na utrzymanie kapłanów pogańskich oraz westalek, a Teodozjusz - władca wschodniej części imperium - odprawił publiczną pokutę za wymordowanie kilku tysięcy tesaloniczan. Był znakomitym kaznodzieją, a jego kazania - naznaczone współczuciem wobec grzeszników, na których patrzył przez pryzmat Bożego miłosierdzia - przyciągały tłumy słuchaczy. Był wśród nich sam św. Augustyn, który po latach wyznał, że nawrócił się pod ich wpływem. Ambroży zmarł w Wielki Piątek 4 kwietnia 397 r., a pochowano go w katedrze mediolańskiej. Jest patronem pszczelarzy.