Pierwsza Komunia Święta

Maj. Najpiękniejszy miesiąc w kalendarzowym roku. Zazieleniły się i pokryły kwieciem łąki, pola, ożywiły się lasy.

Kościół - wspólnota wierzących w tym miesiącu pragnie czcić w sposób szczególny swoją duchową Matkę, Matkę Jezusa - Maryję. Czyni to przez modlitwę, pieśni, nabożeństwa.

Kościół w maju przyprowadza także swoje dorastające dzieci do Chrystusa Eucharystycznego, do I Komunii Świętej, aby po raz pierwszy przyjęły Chrystusa do swojego serca, zjednoczyły się z Nim.

Czyż nie jest to stosowna chwila, abyśmy się zastanowili nad tym, czego Pan Jezus dokonał i co przekazał Apostołom podczas Ostatniej Wieczerzy w słowach: "To czyńcie na moją pamiątkę"?

Jedni przed tą Prawdą stają w głębokim zamyśleniu, należną czcią i wdzięcznością, inni przechodzą obojętnie.

Tak było i wówczas, gdy Chrystus zapowiadał tę Tajemnicę. Już wtedy ludzie słysząc o chlebie, który będzie Jego Ciałem, odchodzili zgorszeni ze słowami zawodu i wyrzutu: "Jakże On nam może dać swoje Ciało do spożycia?".

Jezus nie łagodził swojej wypowiedzi, owszem jeszcze ją zaostrzył, bo odpowiadając na to pytanie, powiedział: "Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, jeśli nie będziecie spożywać Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli Życia w sobie...".

Święty Jan Ewangelista słowa zapowiedzi ustanowienia Eucharystii notuje w ten sposób: "Jam jest chleb życia! - Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i poumierali... To jest chleb, który z nieba zstępuje, kto go spożywa, nie umrze. - Chlebem, który Ja dam - jest Moje Ciało na życie świata".

To nowe życie udzielone ludziom pochodzi od Chrystusa, jest to życie samego Syna Bożego, którym obdarza On wszystkich, którzy się z Nim jednoczą.

On, który w innych przypadkach okazywał tyle wyrozumiałości dla człowieka, dla jego słabości i grzechów, tu nie ustępuje ani na jotę. Widząc, jak wielu odchodzi od Niego po tych słowach, pyta tylko swoich najbliższych: "Czy i wy chcecie odejść?". Ale oni pozostali.

W ciągu wieków i w naszych czasach także Kościół angażował cały swój autorytet w przypominanie i potwierdzanie tej samej zawsze prawdy: że w Eucharystii jest prawdziwie i rzeczywiście obecny Jezus Chrystus. Eucharystia - akt obecności Zbawiciela i aktualizowania się Jego Ofiary za nas na ołtarzu - stanowi ośrodek życia Kościoła.

Ołtarze, procesje, kwiaty i dzwony - wszystko to o tyle ma rację bytu i sens, o ile pośrodku tego wszystkiego jest ów chleb, nad którym kapłan upoważniony przez Chrystusa i na Jego polecenie powtórzy Jego słowa: "To jest Ciało moje".

Jezus jest pośród nas jako pokarm, który w nas podtrzymuje życie, ale to wieczne i to nieśmiertelne. Domagał się nieustannie wiary w to, że przyszedł na ziemię nie po to, aby zapewnić ludziom dostatek materialnego chleba; przyszedł do ludzi jako Chleb, który z nieba zstąpił (J 6,33-41).

Eucharystia jest Ucztą. Chrystus Pan gromadzi nas wokół ołtarza, jak zgromadził Apostołów w Wieczerniku na Ostatniej Wieczerzy - podobnie i nas karmi swoim Ciałem. Komunia święta jest znakiem szczególnej jedności naszej z Chrystusem i ludźmi. Dzięki Eucharystii tworzymy Kościół, który rozwija się i buduje we wzajemnej miłości chrześcijan. Przecież Eucharystia to sakrament miłości.

Drodzy Rodzice! Wasze dzieci przystępujące do I Komunii Świętej łączą się z Chrystusem obecnym w Eucharystii i przyjmują Go jako pokarm na życie wieczne. Jest to chwila bardzo ważna i wielka.

Nie profanujcie tej chwili i tego dnia zwyczajami i tradycjami zeświecczonymi, pozbawionymi głębi religijnej i sakralnego znaczenia. Pozwólcie dzieciom przeżyć tę chwilę godnie, ze zrozumieniem, że do ich serca przybył Chrystus jako pokarm zapewniający im życie wieczne.