O życiu

W Uroczystość Zwiastowania Pańskiego Kościół obchodzi Dzień Świętości Życia. Pora sympatyczna, raz, że wymowa tego dnia wyraźnie nawiązuje do Zwiastowania, a dwa, że budząca się do życia przyroda sprawia, że "chce się żyć". Można by powiedzieć, że nic tutaj do chcenia, bo żyjemy niezależnie od tego, czy akurat "chce się nam" czy "nie chce" żyć. Możemy, co prawda, odebrać sobie życie, jednak biorąc pod uwagę nieodwracalność takiego czynu, trudno nam podjąć taką decyzję. Zarówno entuzjazm, jak i rezygnacja, której dajemy wyraz, nie wynikają z samego jego trwania, ale z tego, co nas w życiu spotyka. To nie tylko przyjaźniejsza życiu aura, ale również spotkani ludzie, małe i większe radości, sukcesy, delikatne odczucie obecności Boga i bliskich - wszystko to sprawia, że chwalimy życie. Chwalimy albo i nie... Gdybyśmy jednak nie żyli, nie moglibyśmy narzekać. Wartość naszego życia w tym sensie jest wartością fundamentalną, wszystko inne, czego doświadczamy, doświadczamy, żyjąc. Nawet jeśli widzimy jutro w czarnych barwach, pewnie w naszych wspomnieniach znajdą się również jasne dni. Póki żyjemy, jest nadzieja, że możemy coś zmienić, powiedzieć komuś kilka słów, które sprawią, że będzie mu się "chciało żyć". Żyjąc, możemy też zranić innych, lecz tylko żyjąc, możemy to naprawić... Jak długo żyjemy, mamy szansę na to, że nasze życie stanie się pełniejsze, że jeszcze coś zdobędziemy, że będziemy bardziej kochać Boga i innych... Uznanie, że życie jest wartością, to wskazanie nie tyle na biologiczną egzystencję, ile na to wszystko, co sprawia, że życie staje się czymś więcej niż tylko funkcjonowaniem organizmu... A uznanie, że życie jest święte?

Świętość jest kategorią teologiczną, uznanie, że życie jest święte to wskazanie, że nie należy tylko do nas, że poprzez tajemnicę Wcielenia i tajemnicę Paschalną nasze życie stało się niezmiernie cenne dla samego Boga... Nawet jeśli zdaje się nam, że życie już nic nie jest warte, dla Boga nadal jest cenne. Rzeczy cenne się szanuje - tym bardziej życie! Dzień Świętości Życia jest najczęściej okazją do dyskusji na temat niepokojących nas przejawów braku szacunku dla życia drugich, najczęściej nie narodzonych. To ważny i bolesny problem. Może jednak warto zastanowić się nad tym, że nasze życie też jest święte, jest cenne. Mamy je tylko jedno i nie będziemy mieli drugiego. Jeśli jest święte z uwagi na Boskiego Właściciela, to winno się też stawać święte z uwagi na jego "naturalnego dyspozytora". "Naturalny dyspozytor" może stawać się świętym, może też własne życie znieprawić. Czy przez to jego życie stanie się mniej cenne w oczach Boga? Nawet to, co bezcenne, można zniszczyć, ale nie możemy się "pozbyć" Boskiej asystencji. Głębiej jesteśmy w Nim zanurzeni niż nam się wydaje...