Św. Elżbieta z Turyngii - 17 listopada

Księżna z Turyngii, nazywana Elżbietą Węgierską, ukazywana jest w ikonografii z fartuchem pełnym róż. To echo legendy, wedle której przyłapano ją kiedyś na wynoszeniu biedakom - wbrew woli męża - bułek; miały się one wówczas zamienić właśnie w róże.

Urodziła się ok. 1207 r. w Bratysławie, jako córka węgierskiego monarchy Andrzeja II oraz Gertrudy, siostry św. Jadwigi Śląskiej. W 1211 r. przybyła do Wartburga, na dwór Hermana - palatyna saskiego i landgrafa Turyngii - którego synowi Ludwikowi IV została przyobiecana już w dzieciństwie na małżonkę. Chociaż zamierzano ją odesłać, bo sytuacja polityczna odmieniła się, to dzięki naleganiom Ludwika w 1221 r. do ślubu jednak doszło. Doczekali się trojga dzieci, ale ten szczęśliwy związek skończył się, niestety, już w 1227 roku. Ludwik udał się do Włoch, aby dołączyć do armii cesarskiej wyruszającej na krucjatę do Ziemi Świętej i w drodze niespodziewanie zmarł.

Pomimo nalegań Egberta, biskupa Bambergu, nie zgodziła się na powtórne małżeństwo i wkrótce porzuciła życie dworskie: opuściła zamek w Wartburgu i osiadła w Eisenach, a potem przeniosła się do Marburga. Wiodła intensywne życie duchowe, najpierw pod kierownictwem franciszkanina Rudygiera, a potem pod okiem surowego dominikanina, kaznodziei oraz inkwizytora papieskiego, Konrada z Marburga. W 1228 r. złożyła ślub wyrzeczenia się świata i przywdziała habit tercjarki franciszkańskiej.

Ostatnie lata spędziła na pokutach, żyjąc w ubóstwie i oddając się posługiwaniu ludziom chorym oraz ubogim w szpitalu, który sama ufundowała. Zmarła 19 listopada 1231 r., mając zaledwie 24 lata. Po licznych cudach przy jej grobie już cztery lata później została kanonizowana. Odbiera cześć jako patronka Niemiec oraz Węgier, a także tercjarek franciszkańskich i kilku zgromadzeń zakonnych.