Przekazać dzieciom skarb wiary

Na postawione pytania odpowiedź nie jest łatwa. Rodzice stoją przed niebezpieczną pokusą powierzenia przekazywania wiary wyłącznie "ludziom Kościoła" (księżom, katechetom, siostrom zakonnym) zapominając, że to oni sami są głównymi wychowawcami swoich dzieci.

Być ojcem, być matką

Kościół wielokrotnie przypominał zadania, jakie stoją przed katolickimi rodzicami. Nie chodzi bowiem o to, by stawać się tylko "finansowym ojcem" albo "tkliwą matką". Ojcostwo i macierzyństwo zobowiązuje do wspólnego wypełnienia pięknego zadania całościowego wychowania potomstwa.

Ojciec Święty Jan Paweł II w Adhortacji apostolskiej poświęconej rodzinie "Familiaris consortio" zauważył, że "jedną z cech kontekstu kulturowego, w jakim żyjemy, jest skłonność wielu rodziców do wyrzekania się właściwej sobie roli, by przyjąć postawę bycia zwykłymi przyjaciółmi dzieci, powstrzymując się od napomnień i strofowania ich. (...) Wychowanie dzieci jest świętym obowiązkiem i solidarnym zadaniem rodziców, tak ojca jak i matki".

Ale jak podołać tym wyzwaniom w czasach galopującej sekularyzacji? Co można robić? Jak zaradzić coraz większym atakom złego?

Modlitwa

Niewątpliwie pomocą dla chrześcijanina jest modlitwa. Codzienna modlitwa całej rodziny jest z pewnością momentem bardzo ważnym. Nie chodzi tu jednak wyłącznie o tak zwane odklepywanie pacierza. Modlitwa ma większy sens wtedy, gdy podczas domowej liturgii ma miejsce wzajemne przebaczenie - zarówno między małżonkami, jak pomiędzy rodzeństwem oraz rodzicami i dziećmi. Chwila zatrzymania przed Bogiem umacnia więzy rodzinne, a wspólne dziękowanie za miniony dzień i błogosławienie dzieci (przez ojca rodziny) pomaga w kochaniu Boga jako dawcy wszelkiego życia. Taka prawdziwa modlitwa ma niezastąpioną rolę w procesie przekazywania wiary dzieciom.

Czy jednak tego typu modlitwa ma miejsce w zagonionym dzisiejszym świecie? Czy istnieją rodziny starające się tworzyć autentyczny Kościół domowy?

Wspólnota pomocą

Choć z pozoru można by ulec przekonaniu, iż współcześnie mało kto się modli, a tym bardziej (poza rodzinami z małymi dziećmi) nie ma rodzin przekazujących wiarę dzieciom, rzeczywistość jest nieco inna. W Kościele istnieje wiele ruchów, wspólnot czy duszpasterstw, które mobilizują do odnowionego duchem Ewangelii stylu życia.

Jedną z takich rzeczywistości jest Droga Neokatechumenalna. Zaprasza ona nie tylko do życia w większej zażyłości ze Słowem Bożym celebrowanym w małych wspólnotach przy parafiach, ale przede wszystkim - jako owoc spotkania z żywym Chrystusem - wzywa wszystkich do nawrócenia.

Dla rodziców (we wspólnotach są osoby samotne oraz rodziny) oznacza to, że są oni zaproszeni do wzięcia pełnej odpowiedzialności za wychowanie swoich dzieci, do odpowiedzialnego wypełnienia małżeńskich i rodzicielskich zadań, do których zobowiązali się poprzez sakrament małżeństwa.

Konwiwencja

Dla osób zaangażowanych w formację proponowaną przez Drogę Neokatechumenalną istotnym momentem jest tak zwana "konwiwencja początku roku" (czterodniowe rekolekcje na początku roku katechetycznego).

W tym roku - dla odpowiedzialnych ze wspólnot neokatechumenalnych z terenu Archidiecezji Poznańskiej, Gnieźnieńskiej, Wrocławskiej oraz z Piły (Diecezja Koszalińsko-Kołobrzeska) - spotkanie formacyjne miało miejsce 2-5 października w Mosinie oraz 9-12 października w Wałczu. W każdej konwiwencji brało udział ponad czterysta osób, które pochylały się nad tematem "Przekazywanie wiary dzieciom".

Uczestnicy celebrowali jutrznię (poranną modlitwę Kościoła), wzięli udział w nabożeństwie pokutnym (z możliwością spowiedzi świętej), dzielili się w grupach swoim doświadczeniem przekazywania wiary przez rodzinę, wysłuchali katechez przybliżających nauczanie Kościoła o małżeństwie i rodzinie. Kulminacyjnym punktem spotkania była niedzielna Eucharystia.

Głęboko w pamięci wszystkich zapadł krótki film ukazujący niedzielną modlitwę hiszpańskiej wielodzietnej rodziny. Jej przykład rozpalił serca wielu rodziców do wspólnego wielbienia Boga w ich rodzinach.