Droga... do nawrócenia

W maju br. rozpoczął się II Kongres Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich Archidiecezji Gnieźnieńskiej. Zasadniczym celem kolejnego etapu pracy kongresowej jest bliższe zapoznanie się z działalnością ruchów i stowarzyszeń katolickich obecnych na terenie naszej archidiecezji oraz zainspirowanie duchownych i świeckich do rozwijania różnych form zorganizowanego apostolatu laikatu.

Od początku Kościoła pojawiały się w nim różne prądy i ruchy odnowy. Część z tych ruchów ulegała z czasem instytucjonalizacji, a niektóre zupełnie zanikały. Każda epoka historyczna w Kościele przynosiła ze sobą rozwój różnych bractw, konfraternii, stowarzyszeń i organizacji katolickich. Szczególnie intensywnie rozwijały się one na końcu XIX wieku i na początku XX wieku, a później w okresie powojennym oraz po zakończeniu Soboru Watykańskiego II. Jednym z ruchów powstałych właśnie wówczas jest Droga Neokatechumenalna.

Jej początki wiążą się z rokiem 1964, kiedy to hiszpański artysta Kiko Argüello i absolwentka chemii Carmen Hernández, poruszeni ubóstwem mieszkańców madryckich slumsów, postanowili zamieszkać pomiędzy nimi, by głosić naukę Jezusa Chrystusa. W ten sposób powstała pierwsza wspólnota neokatechumenalna złożona z ludzi, których życie było naznaczone ubóstwem i cierpieniem. Z biegiem czasu wspólnoty zaczęły powstawać w parafiach Madrytu i Zamory. Dziś 15 tysięcy wspólnot Drogi Neokatechumenalnej istnieje w 4,5 tysiącach parafii znajdujących się w 105 krajach na wszystkich kontynentach. Wraz z takimi ruchami, jak: Opus Dei, Focolari, Odnową w Duchu Świętym ruch ten wpisuje się w posoborowy nurt Nowej Ewangelizacji. Po wielu latach wspierania działań liderów Drogi Neokatechumenalnej przez papieży Pawła VI i Jana Pawła II, ruch ten otrzymał w 2002 roku swoje statuty.

Uczyć się miłości

Przekrój społeczny każdej wspólnoty neokatechumenalnej bywa dość zróżnicowany. Droga nie jest zarezerwowana wyłącznie dla ludzi młodych czy też starszych, ludzi bez wykształcenia czy elit intelektualnych. To propozycja dla wszystkich - Neokatechumenat to droga nawrócenia, która trwając wiele lat, etap po etapie, pozwala odkryć każdemu ochrzczonemu tę miłość, którą obdarza wszystkich ludzi nasz Pan Jezus Chrystus - tłumaczy Rafał Kanke, główny odpowiedzialny za Drogę Neokatechumenalną w parafii pw. bł. Radzyma Gaudentego w Gnieźnie. - Miłość, którą doświadcza się w relacji intymnej z Bogiem i którą neokatechumeni uczą się odczytywać w swoim życiu codziennym. Neokatechumenat stanowi również drogę nawrócenia, pozwalającego jednocześnie odkrywać bogactwo chrztu św.

Wzywanie do nawrócenia

Jak często mówią osoby zaangażowane we wspólnoty neokatechumenalne: "otwieranie Drogi to wzywanie do nawrócenia, jednak bez narzucania się". Droga Neokatechumenalna od swego powstania została zaproponowana jako droga wtajemniczenia w głębię wiary. Ojciec Święty Jan Paweł II wskazywał, że "neokatechumenat nie jest jakąś szczególną duchowością, ale drogą wzrastania, itinerarium formacji katolickiej, ważnej dla społeczeństwa i czasów dzisiejszych". Jest to proces dojrzewania do wiary odbudowującej wspólnotę chrześcijańską, a ta staje się znakiem dla świata.

Duchowe owoce Drogi Neokatechumenalnej to rodziny otwarte na życie, które w zlaicyzowanym świecie skutecznie przekazują prawdy wiary. Są i takie rodziny z dziećmi, które pozostawiają swoje domy, pracę i przyjaciół, aby zamieszkać w najtrudniejszych miejscach na świecie. W slumsach, na przedmieściach wielkich miast, gdzie codziennością są: bieda, alkoholizm, prostytucja, narkotyki. Nie brak ich na terenach objętych konfliktami, wojną, a także tam, gdzie miejsce Kościoła zajęły sekty. Tu na nowo próbują zaszczepić wiarę, dając przykład chrześcijańskiego życia.