Rodzinie trzeba przywrócić ufność

Jaka jest, zdaniem Księdza Biskupa, kondycja współczesnej, polskiej rodziny. Czy rzeczywiście przeżywa ona kryzys?

- Sądzę, że nie tyle kryzys, co głębokie przemiany. Przemiany mające zarówno blaski, jak i cienie. Do pierwszych należy z całą pewnością zaliczyć wyższe poczucie wolności osobistej małżonków, podniesienie godności kobiety, dowartościowanie odpowiedzialnego rodzicielstwa oraz lepsze zrozumienie potrzeby zacieśnienia więzi między małżonkami. Do drugich - wzrastającą liczbę rozwodów, spadek liczby urodzeń, zawieranie małżeństwa bez żywej wiary oraz postępujące odrzucanie norm moralnych, które regulują współżycie małżeńskie i nadają mu ludzki oraz chrześcijański wymiar. Oczywiście zjawiska te, choć bardzo niepokojące i nazywane w obiegowej opinii kryzysem, nie powinny być jednak z nim utożsamiane, bowiem rodzina, mimo iż staje dziś w obliczu wielu wyzwań i trudności, nadal odznacza się nadzwyczajną siłą, którą, jak przypomina Ojciec Święty Jan Paweł II, czerpie z odwiecznego zamysłu Stwórcy i łaski Chrystusa Odkupiciela.

Statystyki dotyczące owych cieni są jednak zatrważające...

- Owszem, należy jednak pamiętać, iż dane te należy analizować w nieco szerszym kontekście. Ojciec Święty Jan Paweł II w Adhortacji apostolskiej "Familiaris Consortio" wskazuje wyraźnie, iż nie należy poprzestawać na samych liczbach, ale dokonywać ich ewangelicznego osądu. Ma to być zatem osąd sumienia, w którego świetle rodzina jawi się nam nie tylko jako zespół pewnych reguł i zasad, ale jako swego rodzaju tajemnica złożona z blasków i cieni, z których pierwsze, jak mówi Ojciec Święty, są znakami zbawienia Chrystusowego działającego w świecie, drugie znakiem odrzucenia przez człowieka miłości Boga.

Dla chrześcijanina małżeństwo winno być sakramentem nawiązującym do misterium miłości Chrystusa i Kościoła, wydaje się jednak, że niewielu ludzi pragnących zawrzeć związek małżeński zdaje sobie z tego sprawę...

- Rzeczywiście nie wszyscy mają tego pełną świadomość, większość jednak czuje, iż uczestniczy w czymś bardzo ważnym, w czymś, co nie jest sprawą wyłącznie ludzką, ale ma głębokie odniesienie do Boga. Są jednak i tacy, dla których sakrament małżeństwa jest tylko religijną ceremonią wynikającą z przynależności do społeczności kościelnej, jednorazowym aktem, w którym należy wziąć udział, by zalegalizować nieformalny związek. Większość jednak, jak już powiedziałem, w większym bądź mniejszym stopniu rozumie właściwy sens sakramentu małżeństwa.

W otaczającej nas rzeczywistości nie brakuje akceptowanych społecznie wzorców negatywnych. Jak rodzice winni strzec dzieci przed ich zgubnym wpływem?

- Najlepszą ochroną jest dawanie przykładu własnym życiem. Rodzice nie powinni poprzestawać na upominaniu, nie powinni zrzucać trudu wychowania na innych, lecz powinni być godnym wzorem do naśladowania, bowiem to oni właśnie są powołani do formowania sumienia dziecka i oni mają je uczyć kochać Boga oraz dbać o to, by miłość ta w nim wzrastała. Nie mówmy więc dziecku "odmów pacierz", ale módlmy się razem z nim, nie mówmy "idź na Mszę świętą", ale idźmy razem z nim. Na tym polega religijne wychowanie, na tym polega wpajanie i pielęgnowanie chrześcijańskich wartości. Otaczajmy dzieci opieką, troską i miłością, a wówczas nie ulegną tak łatwo złym wpływom i nie będą szukały szczęścia w rzeczach, które tylko z pozoru to szczęście dają.

Księże Biskupie, czy we współczesnej, polskiej rodzinie jest miejsce dla Boga?

- W polskiej rodzinie zawsze było i zawsze będzie miejsce dla Boga, Bóg bowiem nigdy nie opuszcza tych, którzy się miłują. Trzeba Mu tylko zawierzyć i pozwolić działać. Człowiek, który usuwa Boga ze swego życia, zaczyna się lękać, traci siłę i w konsekwencji nie potrafi stawić czoła trudnościom, których dziś przecież nie brakuje. Dla rodziny ma to zgubne skutki, bowiem prowadzi do rozpadu więzi i utraty poczucia sensu jej istnienia. Pamiętajmy, iż trwanie w Bogu pomaga wszystko to przezwyciężyć, daje siłę i nadzieję nawet wtedy, gdy bardzo głęboko doświadczamy własnej bezsilności.