W 1475 r. synod w Kolonii ogłosił Maryję Pannę Królową Różańca Świętego. Jej wstawiennictwu przypisano zwycięstwo Don Juana Austriackiego nad flotą turecką pod Lepanto 7 października 1571 r., a dla upamiętnienia tego wydarzenia Pius V ustanowił święto NMP Zwycięskiej. W 1573 r. Grzegorz XIII zezwolił obchodzić je we wszystkich kościołach, w których znajdowały się ołtarze MB Różańcowej, ale zmienił jego nazwę.
Kiedy 5 sierpnia 1716 r. książę Eugeniusz Sabaudzki - dowodzący armią cesarza Karola VI - walczył z Turkami pod Pietrowaradinem, członkowie bractwa różańcowego modlili się w Rzymie w intencji zwycięstwa. Później, na pamiątkę triumfu, Klemens XI rozciągnął święto na cały Kościół i wyznaczył datę na pierwszą niedzielę października. Benedykt XIV włączył je do Brewiarza Rzymskiego, Leon XIII wezwał do publicznego odmawiania różańca przez cały październik, a w 1913 r. Pius X wyznaczył datę święta na 7 października.
"Różańcami Maryi" nazywano w XIV w. rymowane strofy (róże), recytowane seriami i przeplatane "zdrowaśkami". Kwiat róży jeszcze w średniowieczu symbolizował Maryję, pozdrawianą często słowami: "Ave Rosa!". Ale zwyczaj wielokrotnego powtarzania "Pozdrowienia anielskiego" znany był już w XII w., jako modlitwa na cześć pięciu radości Maryi Panny, potem - siedmiu, a wreszcie - piętnastu. Ta ostatnia forma nabożeństwa zyskała w XV w. przydomek "Psałterza Maryjnego", bo odmawianie stu pięćdziesięciu "Zdrowaś Maryjo" - na podobieństwo psalmów - zyskało rangę odmiennej formy oficjalnej modlitwy Kościoła. I tak powstało "Psalterium Beatae Mariae Virginis", dzięki któremu lud mógł włączyć się w modlitwę Kościoła powszechnego. A w ubiegłym roku Jan Paweł II ogłosił Rok Różańca Świętego i ustanowił czwartą część różańca, znaną jako "Tajemnice Światła".
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 40/2003
