Co i gdzie warto przeczytać

Jan Paweł II w encyklice "Redemptoris missio" woła za św. Pawłem: "Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii", a jest to zadanie każdego chrześcijanina. Ale jak głosić Ewangelię dzisiaj, kiedy słowo "misja" kojarzy się źle, bo z narzucaniem przemocą Chrystusa i obcej kultury? W rozmowie w miesięczniku "W drodze" ks. Jarosław Różański OMI, zastanawia się, jak rozwijały się misje i pyta za "Redemptoris missio", czy misje wśród niechrześcijan są aktualne, czy nie zastąpi ich dialog między religiami. A więc zamiast misjonarza uczącego murzynów jeść widelcem i nożem (oczywiście w uproszczeniu) mamy dziś inkulturację i ewangelizację kultur. W swej encyklice Jan Paweł II do tradycyjnych sposobów prowadzenia misji, jakimi są: świadectwo życia, przepowiadanie Ewangelii, wzywanie do nawrócenia i sprawowanie sakramentów oraz formowanie Kościołów lokalnych, dodał tworzenie aktywnych wspólnot podstawowych, dialog międzyreligijny i inkulturację Ewangelii. Co to w praktyce oznacza i czy nie niesie przypadkiem za sobą jakiś niebezpieczeństw? Czy teologiczne rozumienie misji może się w ogóle zmienić?

Wywiad jest tym ciekawszy, że Jarosław Różański nie dość, że jest doktorem misjologii, to jeszcze sam jest misjonarzem praktykiem. Kto chciałby się "wgryźć" szczegółowo w encyklikę niech koniecznie przeczyta tekst innego oblata - Wojciecha Kluja.

Czy to nie paradoks, że patronką dynamicznego misjonarza ciągle w drodze jest mała Tereska, która spędziła swe życie w zamkniętym klasztorze? Ks. Marek Czajkowski próbuje ten paradoks wytłumaczyć i zagłębia się w myśl św. Teresy: "W sercu Kościoła, mojej Matki, będę Miłością". To zdanie jest źródłem misji. Tekst ks. Czajkowskiego sam w sobie jest misyjny, ponieważ jest Dobrą Nowiną. Na końcu uspokaja tych, którzy jak ognia boją się misjonarza wkraczającego do afrykańskiej wioski celem przebudowania mentalności: "Kościół misyjny wnosi wiarę i miłość, owszem, deformuje zwyczaje, ale i na nowo formuje życie, kształtuje różnorakie odniesienia od nowa, teraz już przez miłość chrześcijańską, podbudowaną wiarą i nadzieją."

Poza tym Wojciech Chmielewski pisze o Julienie Green w 5 rocznicę jego śmierci. Ten francuski pisarz urodzony w rodzinie protestanckiej stał się gorliwym katolikiem, ale niestety także homoseksualistą. Przyjaźnił się z Jaquesem Maritainem ale także z Andre Gide'm. Mamy tu obraz cierpiącego człowieka poszukującego Prawdy - na szczęście wszystko kończy się happy endem.

Latem zastanówmy się nad pięknem. Fiodor Dostojewski głosił, że "świat będzie zbawiony przez piękno", Simone Weil uważała, że piękno jest dla współczesnego człowieka niemal jedyną drogą do uwierzenia w Boga. Współczesny teolog Hans Urs von Balthasar uważa piękno za kategorię teologiczną.

Czy piękno potrzebne jest Kościołowi? Czy nowa estetyka uratuje Kościół?

A więc sztuka - czy nie zapomnieliśmy, że dzieło sztuki może stać się źródłem modlitewnego wzruszenia? Ikona po to jest tworzona, by zachęcić do więzi z Chrystusem, Matką Najświętszą, świętymi. Ikona ma trzy wymiary: ten najprostszy zmysłowy, drugi - symboliczny i trzeci - duchowy. Nieprzypadkowo na okładce "Życia Duchowego" umieszczono najsłynniejszą i najwspanialszą z ikon: ikonę Trójcy Świętej Andrieja Rublowa. O. Aleksaner Jacyniak rozważa ją w tekście "Kontemplując ikonę nad ikonami". Ale także malarstwo zachodnie może wprowadzić w zachwyt i nastawić do modlitwy, pisze o tym malarz Stanisław Rodziński.

Piękny jest człowiek, a to znaczy, że musi być Bóg - mówi za Simone Weil ks. Jerzy Szymik w tekście "Piękno człowieka". Bo piękno jest blaskiem tego, co boskie w człowieku: "Dlatego do szczytu dochodzi w Chrystusie. A w człowieku wówczas, kiedy kocha on Chrystusa. Dlatego miłość Chrystusa jest kwintesencją estetyki".

Ks. Dariusz Jastrząb rozprawia o Dostojewskim i jego koncepcji piękna rozsianej we wszystkich ważniejszych powieściach. W pojmowaniu piękna Dostojewski widzi sens metafizyczny, piękno musi mieć związek z prawdą i dobrem i tylko wówczas zbawi świat. I znów: tym, który doskonale odzwierciedla piękno jest sam Jezus Chrystus. To Dostojewski powiedział: "Brzydota zabija", a więc ocalmy Kościół od brzydoty - nawołuje o. Dariusz Kowalczyk. Jestem jak najbardziej za.

Oprócz tego w letnim "Życiu duchowym" zamieszczony został wywiad z Hanną Suchocką o projekcie preambuły konstytucji europejskiej, świadectwo nawrócenia zambijskiego arcybiskupa Milingo, skandal krzyża wg św. Hilarego z Poitiers oraz tekst młodego jezuity Dariusza Piórkowskiego pt. "Na tropie ukrytego Boga" o tym, jak odnaleźć sens w cierpieniu - co zawsze dla każdego jest aktualne.