Bł. Czesław - 20 lipca

Ikonografia przedstawia go najczęściej z monstrancją w ręku, upamiętniając podanie o tym, jak w 1241 r. swoimi modłami uratował Wrocław przed najazdem Tatarów. Długo łączono go ze św. Jackiem, bł. Bronisławą oraz krakowskim biskupem Iwonem, sugerując ich wzajemne pokrewieństwo. Obecnie jednak dominuje pogląd, że brak dostatecznych dowodów, iż pochodził z rodu Odrowążów. Jeśli więc cokolwiek łączyło go z pozostałymi, to raczej powinowactwo duchowe i związek z Wrocławiem.

Przyszedł na świat w Kamieniu Opolskim, prawdopodobnie ok. 1175 roku. Niektóre źródła wspominają, że piastował godność kustosza kolegiaty w Sandomierzu. Być może nastąpiło to po studiach w Bolonii, Pradze i Paryżu. W 1220 r. przywdział habit dominikański, a otrzymał go z rąk samego założyciela zakonu kaznodziejskiego św. Dominika Guzmana. W szeregi dominikanów wstąpił po wskrzeszeniu przez św. Dominika siostrzeńca kard. Stefana Tassanawy, którego to wydarzenia był naocznym świadkiem. Złożył śluby zakonne i wyruszył z Włoch do Polski, wraz z grupą konfratrów, którym przewodził św. Jacek. W 1222 r. przybyli do Krakowa, gdzie zostali powitani przez biskupa Iwona Odrowąża, duchowieństwo oraz wiernych. Później św. Jacek miał mu powierzyć misję założenia klasztoru dominikańskiego w Pradze Czeskiej. Kolejnym etapem był Wrocław, gdzie 1 maja 1226 r. biskup Wawrzyniec oddał dominikanom kościół parafialny św. Wojciecha. Od 1233 r. Czesław został przeorem konwentu wrocławskiego i był nim - z kilkuletnią przerwą, kiedy to piastował godność prowincjała - aż do śmierci. Jako prowincjał brał udział m.in. w kapitule generalnej zakonu w Bolonii, a także w uroczystej kanonizacji św. Dominika w 1234 r. Zmarł 15 lipca 1242 r., jego ciało złożono we wrocławskiej świątyni dominikanów, a kult zatwierdził w 1713 r. Klemens XI.