Ross Campbell w książce "Twój nastolatek potrzebuje ciebie" namawia rodziców, by wspomagali rozwój intelektualny swojego dziecka. Podaje dwa powody: "Po pierwsze, człowiek nie może posiadać silnej, stanowczej wiary i systemu wartości moralnych, jeśli nie jest w stanie jasno myśleć... Drugim powodem jest to, że podejmuje się dzisiaj tak wiele decyzji i działań wynikających nie z dokładnego, logicznego myślenia, lecz z irracjonalnych, impulsywnych zachcianek".
Pozwól na własne zdanie
Nastolatek nie jest już tym małym dzieckiem, do którego się przyzwyczailiśmy. Nie wierzy każdemu słowu rodziców, żąda dowodów. Zaczyna mieć własne zdanie. Często opiera się na zasłyszanych opiniach kolegów, jednak czasem swoje poglądy ma głęboko przemyślane. Dlatego trzeba mu pozwolić na własne zdanie. Jeśli chcesz być rodzicem pomocnym, bądź gotów na dyskusję na każdy temat, na który dziecko chce rozmawiać. Wysłuchaj do końca każdego z pomysłów swojego dziecka, niezależnie od tego, jakie budzi w tobie reakcje. Potem możecie dyskutować. Dyskutować - to słowo kluczowe. Jeżeli autorytarnie podsumujesz zdanie dziecka, mówiąc np.: "Jesteś na to za młody" czy "Gdyby to było dobre, już dawno by to ktoś wymyślił" - dziecko nie będzie już chciało z tobą rozmawiać. Dyskusja powinna przebiegać z obopólnym szacunkiem. W dyskusji normą jest zdanie: "Opieram się na następujących faktach: ... a co ty wziąłeś pod uwagę?". Wtedy nastolatek nie będzie miał poczucia: "Po co się wychylać, moje opinie się nie liczą".
Wzbudzaj "głód wiedzy"
Mateusz ogląda serial, który jego rodzice źle oceniają. Wiedzą jednak, że jeśli zakażą mu oglądać ten program, Mateusz będzie prosił kolegów o nagranie na wideo. Podjęli więc dyskusję. Nastolatek mówi: "Nie rozumiem, dlaczego się wam nie podoba, przecież nie ma tam żadnych brutalnych scen". Tata odpowiada: "Rozumiem, co masz na myśli, uważam jednak, że program ten lansuje postawę hedonistyczną i narcystyczną". To syna zaciekawiło: "Co to znaczy?". Tata zaproponował wspólne poszukanie hasła w słowniku wyrazów obcych. Znaleźli następujące definicje: "Narcyzm - umiłowanie samego siebie, zwłaszcza własnej urody - kwiat narcyz - symbol zimnej, nieczułej urody. Hedonizm - doktryna uznająca przyjemność (rozkosz) za cel i najwyższe dobro człowieka, za główny motyw działania, a uniknięcie przykrości za warunek szczęścia". To już było ciekawe, ale sama definicja nie wystarczyła - potrzebne było przełożenie na praktykę. "Czy uważasz, że hedonistka będzie dobrą żoną? Kogo ze znajomych określiłbyś jako hedonistę? Lubisz tę osobę, szanujesz?" Mateusz obiecał spojrzeć na program od tej strony, gdy następnym razem będzie go oglądał. I po kilku kolejnych odcinkach zrezygnował z oglądania.
Dlaczego ojciec Mateusza wygrał? Po pierwsze, dał synowi prawo do własnej opinii i wysłuchał jej. Po drugie, wzbudził zaciekawienie, głód wiedzy, używając trudnych wyrazów, a później pokazał, jak znaleźć definicję. Po trzecie, pokazał, jak teoria przekłada się na praktykę i zostawił wyciągnięcie wniosków synowi.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 25/2003
