Ujęcie wody

Trudno wyobrazić sobie gospodarstwo domowe bez bieżącej wody. Źródłem mogą być wody podziemne oraz powierzchniowe (teren nieuzbrojony w sieć wodociągową) lub przyłącze do sieci (teren uzbrojony).



Obecnie, ze względu na spełnienie wymagań fizyko-chemicznych i bakteriologicznych, źródła powierzchniowe (teren nieuzbrojony) wykorzystywane są na potrzeby gospodarcze niezmiernie rzadko....
Czyta się kilka minut
Trudno wyobrazić sobie gospodarstwo domowe bez bieżącej wody. Źródłem mogą być wody podziemne oraz powierzchniowe (teren nieuzbrojony w sieć wodociągową) lub przyłącze do sieci (teren uzbrojony).

Obecnie, ze względu na spełnienie wymagań fizyko-chemicznych i bakteriologicznych, źródła powierzchniowe (teren nieuzbrojony) wykorzystywane są na potrzeby gospodarcze niezmiernie rzadko. Zasadniczym źródłem wody na terenie nieuzbrojonym są wody podziemne, które ujmowane są dzięki studniom. W zależności od położenia warstw wodonośnych stosuje się studnie kopane (zazwyczaj do 10 m) lub wiercone (o głębokości większej aniżeli 10 m).

Aby zapewnić wygodne i bezpieczne pobieranie wody, muszą być spełnione dwa zasadnicze wymagania: konstrukcja studni musi być dostosowana do czerpania wody za pomocą pompy o napędzie mechanicznym oraz ciecz musi spełniać odpowiednie, określone odpowiednimi przepisami parametry fizyko - chemiczne i bakteriologiczne.

Podwyższenie właściwości fizyko-chemicznych uzyskiwane jest poprzez zastosowanie odpowiedniego filtra ciśnieniowego. Poprawienie własności bakteriologicznych jest zdecydowanie trudniejsze i w związku z tym należy unikać pobierania wody niepewnej oraz chronić ujęcia przed możliwością skażenia. Ochrona wymaga odpowiedniej lokalizacji oraz zachowania odpowiednich odległości od potencjalnych źródeł zanieczyszczeń (zbiorniki do gromadzenia ścieków, wybiegi dla zwierząt, przewody rozsączające ścieki, granica działki, rów przydrożny). Odległości oraz inne wymagania dotyczące wykonania studni określone są w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. "W sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" (Dz.U.Nr 75, poz.690) - rozdziały 5 i 6.

Jakość wody ze studni wierconych, pod względem bakteriologicznym, jest lepsza od jakości wody pobieranej ze studni kopanych. Również wydajności studni wierconych są na ogół wyższe. Niestety, wykonanie studni wierconej wiąże się z wyższymi nakładami finansowymi.

Czerpanie wody ze studni oraz przesyłanie jej do instalacji w budynku realizowane jest za pomocą pomp wirowych napędzanych silnikiem elektrycznym. W zależności do głębokości zalegania ujęć stosuje się pompy wirowe odśrodkowe lub pompy wirowe głębinowe. Należy pamiętać, aby wysokość ssania pomp nie przekraczała 7 m (w tym geometryczna wysokość ssania 6 m), ze względu na niebezpieczeństwo wystąpienia zjawiska kawitacji, które może doprowadzić do uszkodzenia urządzenia.

Ujęcia wody na terenie uzbrojonym

Źródłem wody na trenie uzbrojonym jest sieć wodociągowa, która zasilana jest z centralnej stacji poboru i uzdatniania wody. Połączenie wodociągowe budynku lub nieruchomości z siecią jest częścią instalacji i składa się z zaworu lub zasuwy domowej, przewodu połączenia (rura stalowa ocynkowana lub z tworzywa sztucznego) oraz zestawu wodomierza z zaworem głównym. Średnica przyłącza zależna jest od wymaganej wydajności. Połączenie wodociągowe wraz z wodomierzem jest własnością dostawcy wody.

Długość połączenia wodociągowego zależy od odległości budynku od przewodu wodociągowego. Przyłącze powinno być ułożone ze spadkiem minimum 0,3% w kierunku przewodu wodociągowego, co umożliwi odwodnienie w razie potrzeby. Wysokość przykrycia wynika z głębokości ułożenia sieci wodociągowej, przy czym jest ono związane z głębokością przemarzania gruntów.

Połączenie powinno być prowadzone prostopadle do przewodu ulicznego. Przy prowadzeniu przyłącza należy zachować odpowiednie odległości (podane w PN-92/B-01706) od przykanalika i przewodu gazowego, kabli energetycznych, kabli telekomunikacyjnych.

Zestaw wodomierzowy może być zlokalizowany w budynku lub w studzience wodomierzowej lub komorze wodomierzowej, usytuowanej około 2 m od ogrodzenia nieruchomości.

Przyłączy nie można wykonywać samodzielnie. Najpierw należy uzyskać od gestora sieci warunki przyłączenia, następnie należy wykonać projekt (z naniesionym przyłączem na aktualnym planie działki), a następnie uzgodnić go z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej (reprezentującym starostę) oraz z właściwym Zakładem Komunalnym. Oczywiście przed przystąpieniem do prac trzeba uzyskać pozwolenie. Przyłącze może wykonywać tylko wykonawca posiadający odpowiednie uprawnienia. Po wykonaniu prac musi nastąpić pozytywny odbiór wykonania.

Cały artykuł przeczytasz z aktywną subskrypcją

Odblokuj ten tekst i czytaj cały „Przewodnik Katolicki”.

W subskrypcji otrzymujesz dostęp do:

- wszystkich wydań on-line papierowego „Przewodnika Katolickiego”;

- wszystkich wydań online dodatków i wydań specjalnych „Przewodnika Katolickiego”;

- wszystkich płatnych treści publikowanych na stronie „przewodnik-katolicki.pl”.

Subskrybuj, pogłębiaj perspektywę i inspiruj w rozmowach.

Subskrypcja roczna

pk-produkt

Jeśli już znasz „Przewodnik Katolicki”, wykup subskrypcję by uzyskać dostęp do wszystkich treści z nowych numerów, numerów archiwalnych oraz całkowicie unikalnych treści publikowane jedynie w internecie.

Koszt rocznej subskrypcji  przy płatnościach miesięcznych to 239 zł. Przy płatności z góry za rok otrzymasz 25% rabat. Oszczędzasz 66 zł.

↺ Automatyczne odnowienie płatności; rezygnuj kiedy chcesz!

 

172,90 zł

Artykuł pochodzi z numeru 20/2003