Bł. Katarzyna Tekakwitha - 17 kwietnia

Irokezi, którzy obecnie zamieszkują jeszcze w USA i Kanadzie, to Indianie plemion Ameryki Północnej. Zanim na ich ziemie przybyli Europejczycy, zajmowali okolice Wielkich Jezior, dorzecza Rzeki Św. Wawrzyńca oraz części późniejszych stanów: Wirginia, Karolina i Alabama. Ok. 1570 roku pięć plemion: Mohawk, Oneida, Seneka, Kajuga i Onondaga, utworzyło tzw. Związek Pięciu Narodów. Wspominana 17 kwietnia bł. Katarzyna Tekakwitha była Irokezką z wojowniczego plemienia Mohawków.

Przyszła na świat w 1656 roku w Ossernenon - obecnie Auresville, w stanie Nowy Jork. Jej ojcem był wódz osady Tsaniton-gówa, zaś matką Maria Kahontake z plemienia Algonkinów; on był poganinem, a ona - krypto chrześcijanką, wiodącą ukryte życie religijne. Kiedy dziewczynka miała cztery lata, wybuchła epidemia, podczas której rodzice zmarli. Katarzyna wprawdzie przeżyła, ale już do końca swych dni miała ograniczoną zdolność widzenia; adoptowana przez ciotkę Karithę i wuja Jowanero, posługiwała w ich domu.

Kiedy w 1666 roku Mohawkowie, jako jedyne plemię, odmówili przystąpienia do układu pokojowego z Francuzami, przybyła ekspedycja karna. Indianie, a wśród nich i Katarzyna, musieli szukać schronienia w puszczy, gdzie odnaleźli ich później misjonarze - jezuici: Bruyas, Fremin i Pierron. Ten ostatni powrócił z czasem do osady Mohawków i roztoczył nad nimi opiekę, doprowadzając do kilku nawróceń. Chociaż opiekunowie zamierzali Katarzynę wydać za mąż, ona odmówiła i 5 kwietnia 1667 r. przyjęła chrzest, co wywołało niechęć otoczenia. Dziesięć lat później zbiegła więc do Caughnawaga, na południe od Montrealu, gdzie jezuici prowadzili osiedle dla ochrzczonych Indian. Po złożeniu w 1679 roku ślubu dziewictwa wiodła pracowity żywot, pośród modłów i surowych umartwień. Zmarła w 1680 roku, a po trzech wiekach beatyfikował ją Jan Paweł II.