Św. Walter - 8 kwietnia

Chociaż to germańskie imię oznacza człowieka "panującego nad wojskiem", św. Walter czynił, co mógł, aby uniknąć ciężaru władzy. Urodzony ok. 1030 roku w Andainville, we francuskiej Pikardii, wcześnie wstąpił do benedyktynów w Rebais, marząc o życiu skromnego mnicha. Swoją pobożnością i przykładnym życiem zyskał jednak takie uznanie, że powierzono mu godność opata w nowym klasztorze w Pantoise.

Kiedy z rąk króla Filipa I otrzymywał pastorał opacki, oświadczył, że przejmuje władzę nad wspólnotą nie z jego ręki, lecz samego Boga. Kilkakrotnie starał się o uchylenie nominacji, a potem - w obawie przed odpowiedzialnością wobec sądów Bożych za powierzone dusze - zbiegł i schronił się w opactwie Cluny. Pragnął pozostać tam do o końca swoich dni, ale odnaleźli go mnisi z Pantoise i, po interwencjach u arcybiskupa Rouen, w 1072 roku zmusili go do powrotu. Niebawem zbiegł ponownie, tym razem w pobliże Tours, gdzie na wysepce rzeki Loary zamieszkał w grocie jako pustelnik. Kiedy go rozpoznano i znowu zmuszono do powrotu, zdecydował się na pieszą wędrówkę do Rzymu, aby prosić papieża o uchylenie nominacji. Ale św. Grzegorz VII nie wyraził zgody i, pod groźbą kar kościelnych, nakazał mu powrócić na urząd opata.

Nie dane mu było więc żyć w samotni, bo musiał troszczyć się nie tylko o klasztor i konfratrów, ale również o nowe opactwo żeńskie benedyktynek w Beaucourt. Na synodzie paryskim w 1092 r. odważnie bronił praw Kościoła wobec króla, którego ganił za darowanie i sprzedawanie godności kościelnych: "dajesz przez to zgorszenie i bierzesz na siebie odpowiedzialność za grzechy tych, którym te godności dajesz". Zmarł 8 kwietnia 1095 roku, a w 1153 roku - po licznych cudach u grobu - jego relikwie zostały podniesione do czci publicznej przez Hugona z Amiens, biskupa Rouen, co było równoznaczne z kanonizacją.