Mamo, tato, bawmy się razem

Wielu dorosłych nadal uważa zabawę za stratę czasu. Ile osób tak naprawdę zdaje sobie sprawę, że zabawa jest potrzebna każdemu człowiekowi, niezależnie od wieku, dla zachowania zdrowia psychicznego, fizycznego oraz dobrego kontaktu z otoczeniem? Amerykański psycholog Eryk Berne w wyniku badań stwierdził, że zabawa rozładowuje napięcia wewnętrzne, chroni nas przed skutkami stresu, pomaga zachować równowagę psychiczną i prowadzi do rozwoju więzi z bliskimi.

Gry komputerowe

Ostatnimi czasy coraz bardziej popularne są wszelkiego rodzaju gry komputerowe. Mogą być one oczywiście wartościowym wzbogaceniem repertuaru zabaw, jednak w wielu wypadkach zastępują one inne rodzaje rozrywki. Magda, mama ośmioletniego Mateusza mówi, że synek cały czas wolny spędza przy komputerze, a inne rzeczy go nudzą. Marudzi tak długo, że w końcu rodzice pozwalają mu wrócić przed komputer. Już dzieci przedszkolne są w stanie opanować posługiwanie się komputerem na tyle, by korzystać z gier przeznaczonych dla ich wieku. Zbyt wielu rodziców wpada w pułapkę "elektronicznej niańki", a rezultatem jest przypadek Mateusza.

Budowanie więzi rodzinnych

Zgodnie z koncepcją Berne'a, szczęśliwe życie rodziny bazuje na więzi powstającej dzięki wspólnym zabawom, w których biorą udział zarówno rodzice, jak i dzieci. Jakoś trudno mi wyobrazić sobie rodzinę, która w niedzielne popołudnie siada do szeregu komputerów, połączonych w sieć, by zagrać w Quake'a.

Dobre i wesołe nawyki

Chociaż wiemy, że codzienna gimnastyka jest dobra dla zdrowia, wydaje się czasem niemożliwa wobec współczesnego tempa życia i obciążenia pracą. Mamy jednak szansę sprawić, by nasze dzieci codzienną gimnastykę uważały za coś równie naturalnego jak codzienne mycie zębów. Dla mam jest to szansą na utrzymanie niewielkim kosztem dobrej sylwetki, dla ojców - kondycji fizycznej. Dlatego warto wprowadzić do codziennej rutyny poranną, wspólną gimnastykę. Już w wieku 4,5 do 5 lat dziecko staje się coraz sprawniejsze koordynacyjnie, potrafi łapać piłkę, powtarzać różne rodzaje skoków, może jeździć na wrotkach i łyżwach, nie mówiąc już o pływaniu (do pływania zdolne są już dwulatki). Dziecko jest bardzo zapatrzone w dorosłych, dlatego lubi ich naśladować. Wiek czterech lat jest idealny do wyrobienia nawyku gimnastyki. Dla takiego malucha najlepsze jest wprowadzenie ćwiczeń w formie ruchowej opowieści.

Ćwiczenia z dziećmi

"Wstało słoneczko (podnosimy ręce jak najwyżej w górę), obudziło Zosię (skłon do leżącej w łóżeczku lalki lub misia). Zosia przeciąga się (oczywiście przeciągamy się), patrzy przez okno (przykładamy dłonie do czoła, robiąc "daszek" i rozglądamy się dookoła), a tu drzewa się kołyszą (kołyszemy wyciągniętymi w górę rękami i całym ciałem), kwiatki są skulone (skulmy się), bo nadchodzi deszcz (pokazujemy rękami i palcami, jak pada). Zosia patrzy (rozglądamy się, jak wyżej), a tu idzie kotek, pije mleczko z miseczki (opadamy na czworaki i udajemy pijącego kotka), a potem wygina się (robimy koci grzbiet) i ucieka, bo zobaczył pieska (uciekamy bardzo szybko, np. na korytarz)."

Poranna gimnastyka

W zestawie ćwiczeń powinna znaleźć się wpierw rozgrzewka (np. marsz, klaskanie nad głową, naśladowanie drzewa na wietrze czy pracy drwala), następnie ćwiczenia mięśni grzbietu i tułowia (np. koci grzbiet, przechodzenie pod krzesłami, stołami, chód na czworakach - naśladowanie misia), następnie wzmocnienie mięśni stóp i nóg (np. podskoki, jak duża i mała piłeczka), krążenie nóg - rowerek, skręty stóp w siadzie prostym w małym rozkroku - do siebie i od siebie: "paluszki całują się i idą na spacer"), a na koniec ćwiczenia uspokajające i oddechowe (np. w klęku głęboki wdech z podniesieniem ramion w górę i wydech z wykonaniem "japońskiego ukłonu" aż do ziemi).

Bardzo ważne jest, aby gimnastyka odbywała się w pomieszczeniu przewietrzonym, w luźnym stroju, a najważniejsze, aby odbywała się przy współudziale całej rodziny. Gimnastykę można również zamienić w miniaerobik, dodając jako podkład ulubioną muzykę. Istnieje wiele książek opisujących ćwiczenia gimnastyczne. Przy odrobinie wyobraźni można je wpleść w opowiadanie, tak jak opisałam to wyżej. Wymyślanie gimnastycznych historyjek może przynieść dużo radości rodzicom, a ich inscenizacja zawsze jest okazją do radosnych pisków maluchów.