Przyszła na świat ok. 1205-1211 r. w Pradze, jako córka króla Przemysła Ottokara I z dynastii Przemyślidów. Miała zaledwie trzy lata, gdy zapadła decyzja o wydaniu jej za mąż za syna Henryka I Brodatego. Z tego powodu została wysłana do Polski - w towarzystwie starszej siostry Anny – i znalazła się w Trzebnicy, pod opieką św. Jadwigi Śląskiej. Śmierć dwóch synów króla i ożenek trzeciego sprawiły, że odesłano ją z powrotem do Czech. Później jeszcze dwukrotnie usiłowano wydać ją za mąż za syna cesarza Fryderyka II, a potem za samego cesarza. Ona jednak złożyła ślub czystości, więc zwróciła się do papieża Grzegorza IX, który wyjednał jej swobodę decydowania o swym losie.
Od tej chwili poświęciła się dziełom miłosierdzia, a w 1233 r. ufundowała w Pradze szpital i „czeski Asyż”, czyli klasztor klarysek, do którego sama wstąpiła. Przez blisko dwadzieścia lat korespondowała ze św. Klarą. Nazywana „światłem całego narodu czeskiego” (lumen totius gentis Bohemiae) zmarła jako ksieni klarysek ok. 2–6 marca 1282 r. Kanonizował ją 12 listopada 1989 r. w Rzymie sługa Boży Jan Paweł II. Pięć dni później w Pradze wybuchła aksamitna rewolucja, która doprowadziła do rychłego upadku komunizmu w Czechach, a 25 listopada legendarny arcybiskup Pragi kardynał František Tomášek celebrował na Hradczanach Mszę św. dziękczynną za jej kanonizację. Uczestniczyło w niej 100 tys. Czechów i Słowaków. Nic dziwnego, że św. Agnieszka postrzegana jest jako ikona aksamitnej rewolucji.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 11/2011
