Nikt nie umiera dla siebie

Kapłańska wiosna

Lucjan Cerski  urodził się 18 czerwca 1922 r. w Uniejowie z rodziców Michała i Józefy z domu Michałowskiej. Bracia Lucjana zginęli podczas II wojny światowej: Stanisław – prawdopodobnie w bitwie nad Bzurą, Józef – w powstaniu warszawskim. Ich śmierć miała wpływ na patriotyczny, martyrologiczny rys jego kapłaństwa. Po maturze w Liceum im. ks. Jana Długosza  we Włocławku Lucjan Cerski rozpoczął studia w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku.  Święcenia prezbiteratu otrzymał 15 czerwca 1952 r. z rąk bp. Franciszka Korszyńskiego. Mimo zachęt ks. prof. Stanisława Librowskiego do rozpoczęcia  studiów na Wydziale Historii KUL, ks. Cerski wybrał duszpasterstwo.

Duszpasterz

Pracował jako wikariusz parafii św. Gotarda w Kaliszu, św. Wojciecha w Koninie i parafii Lisków. W latach 1957-1960 był proboszczem parafii Lubstówek, a w latach 1960-1996 proboszczem parafii św. Mikołaja w Wierzchach. Przez 20 lat był wicedziekanem dekanatu szadkowskiego, przez cztery lata dekanalnym ojcem duchownym. W 1990 r. biskup włocławski Henryk Muszyński mianował go kanonikiem honorowym Kapituły Kolegiaty Uniejowskiej.

Gorliwość duszpasterska proboszcza parafii Wierzchy przyczyniła się do rozpropagowania i pogłębienia kultu Matki Bożej Wierzchowskiej w Jej cudownym obrazie. Ożywiał kult Maryi przez śpiew Godzinek i wprowadzanie nowych pieśni ku czci NMP. Organizował rekolekcje utwierdzające parafian w wierze; rozprowadzał wśród parafian, pielgrzymów i duchowieństwa czarno-białe, a z czasem barwne fotografie wizerunku. Z jego inicjatywy w 1971 r. obraz poddano renowacji i konserwacji; wykonawcą był dr Józef Flik z Pracowni Konserwacji Malarstwa i Rzeźby UMK w Toruniu.

Parafianie wierzchowscy byli dumni ze swego proboszcza i zbudowani jego pobożnością. Zauważali troskę duszpasterza o chorych i biednych, gorliwość, z jaką katechizował dzieci i młodzież, każdy przejaw życzliwości i dobroci. On też doceniał pozytywne cechy wiernych. Razem z nimi przyjmował gościnnie setki pielgrzymów zmierzających np. na Jasną Górę. Choć otrzymywał propozycje objęcia znaczniejszych parafii, to jednak pozostał w Wierzchach. Plebania, w której mieszkał, niezmiennie miała otwarte drzwi: i dla duchowieństwa, i dla wiernych świeckich.

W jesieni życia

Z upływem lat, gdy zaczął tracić siły, poprosił biskupa włocławskiego Bronisława Dembowskiego o zwolnienie go z funkcji proboszcza i umożliwienie przejścia na wcześniejszą emeryturę. W kronice parafialnej, pod datą 26 czerwca 1996 r. napisał: „Parafianie żegnali mnie ze łzami w oczach, opuszczałem ich ze spokojem i z nadzieją, że ostatni etap życia będę spędzał w Domu Księży Emerytów” (we Włocławku Michelinie, przyp. BS). W rozmowach z księżmi powtarzał: „Przyszedł czas na spłacanie długów wdzięczności”. Na emeryturze zajął się pracą pisarską. Jego dorobek stanowią dwie książki: Błogosławiony Bogumił – sławny cudotwórca i Oni wyszli z tej ziemi, w której przedstawił sylwetki i dzieło życia duchownych wywodzących się z Uniejowa. Z wdzięcznością wyjaśniał, że książka powstała dzięki wydatnej merytorycznej pomocy i wsparciu historyków: ks. prof. Witolda Kujawskiego, dyrektora Archiwum Diecezjalnego Włocławskiego i ks. prałata Kazimierza Rulki, dyrektora Biblioteki WSD we Włocławku.

Z zadowoleniem przyjął wydaną w 1995 r. monografię pt. Uniejów. Dzieje miasta (praca zbiorowa pracowników naukowych Uniwersytetu Łódzkiego pod redakcją dr. hab. Jana Szymczaka). Sugestie i spostrzeżenia, które pojawiły się podczas lektury, tak samo jak uzupełnienia, znane mu fakty z życia Uniejowa spisywał w przekonaniu, że zostaną wykorzystane w następnych wydaniach dzieła. W dowód uznania za działalność na rzecz małej ojczyzny, władze nadały ks. kanonikowi honorową odznakę „Zasłużony dla Miasta i Gminy Uniejów”. Bardzo cenił to wyróżnienie, tak samo jak otrzymany w 2008 r. tytuł honorowego obywatela Uniejowa. 

Aktywność ks. Cerskiego nie kończyła się na pracy pisarskiej i czytaniu książek. Wszak przede wszystkim był księdzem! Nadal interesował się życiem Kościoła, diecezji włocławskiej; często się modlił – również za wiernych z parafii św. Mikołaja i jej duszpasterzy. Rad był z wizyt księży i dawnych parafian pamiętających o jego imieninach, o rocznicy urodzin, święceń; niektórzy udzielali mu materialnego wsparcia.

Dzieło pozostaje

Ostatni rok życia kapłana zdominowało fizyczne cierpienie. Otoczony serdeczną troską wielu osób, zmarł 30 października 2010 r. Jednak śmierć nie jest dla nas, chrześcijan końcem wszystkiego. Jak powiedział podczas pogrzebu ks. Krzysztof Pietryga, proboszcz parafii św. Mikołaja w Wierzchach, dzieło życia, postawa, czyny śp. ks. Lucjana Cerskiego będą nadal inspirować żyjących. Nie do działań nadzwyczajnych, wyjątkowych, lecz do aktów miłości Boga, do współpracy i braterstwa. Do zachwytu codziennością przenikniętą służbą Bogu, który jest Miłością. Bogu obecnemu w drugim człowieku. 

------

Bardzo dziękuję ks. prałatowi W. Krzywańskiemu za udostępnienie tekstu homilii, wygłoszonej przez niego podczas Mszy św. pogrzebowej w kościele św. Mikołaja w Wierzchach. Tekst stanowił bezcenne źródło informacji, które wykorzystałam w artykule.