Młodzi pytają o świeckie instytuty życia konsekrowanego

Odpowiada: Teresa Tyszkiewicz, członek komisji ds. życia konsekrowanego 69. Synodu Archidiecezji Poznańskiej

Czym są świeckie instytuty życia konsekrowanego?

Jan Paweł II za ich cechę charakterystyczną uważał syntezę świeckości i konsekracji, dzięki której mają przenikać społeczeństwa nowymi energiami Królestwa Chrystusowego. Pierwsze instytuty świeckie pojawiły się na terenie Archidiecezji Poznańskiej w 1948 roku. Obecnie działa osiem żeńskich instytutów świeckich, liczących łącznie około pięćdziesiąt osób.

Co różni tą formę życia od przynależności do zakonu?

Przede wszystkim osoby należące do instytutów (zarówno żeńskich, jak i męskich) ubierają się jak ludzie świeccy. Wskazane jest, by dostosować się stylem ubierania do środowiska, w którym się pracuje. Życie opiera się na realizacji trzech rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Nie zakłada się zatem rodzin i mieszka zazwyczaj osobno (odmiennie niż w zakonach). Praca zawodowa to podstawowe źródło utrzymania.

Jak wygląda życie członka instytutu?

Jego główne zadanie to bycie ewangelicznym zaczynem w swoim środowisku: zawodowym, sąsiedzkim, rodzinnym i społecznym. Członkinie instytutów świeckich na terenie Archidiecezji spełniają się pracując w różnych zawodach, są to min. nauczycielki, psycholog, krawcowa czy aktorka. Praca zawodowa jest podstawowym i najważniejszym obszarem działalności apostolskiej. Na różne sposoby osoby konsekrowane biorą udział w życiu społecznym zarówno na polu religijnym, jak i w wielu innych dziedzinach. Wszystkie zaangażowania są budowane na fundamencie codziennej Eucharystii i modlitwy, które budują więź z Jezusem. Ta więź to miłość.

Jakie znaczenie mają istniejące instytuty?

Jest ono bardzo duże. Obecność ich członków w środowiskach świeckich, często wręcz zlaicyzowanych, obojętnych religijnie lub nawet antyklerykalnych to okazja do dawania świadectwa o obecności Boga w świecie. Osoby konsekrowane dzięki Opatrzności stawiane są  wśród ludzi, którzy z własnego wyboru nie spotkaliby na swej drodze kapłana lub zakonnicy. Realizują często bardzo trudne zadania, będące ich codzienną misją.