Cierpienie rodzące miłość

Już po raz piętnasty, w liturgiczne wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes (11 lutego), w Kościele katolickim obchodzony był

Światowy Dzień Chorego.

W archidiecezji gnieźnieńskiej wzorem lat ubiegłych diecezjalne obchody Światowego Dnia Chorego odbyły się w bazylice prymasowskiej. Uroczystej Mszy św. przewodniczył bp Wojciech Polak, zaś w koncelebrze uczestniczyli między innymi: ks. kan. Andrzej Bohdanowicz i ks. Sławomir Jessa, diecezjalni duszpasterze służby zdrowia, oraz ks. Jacek Dziel, dyrektor Caritas Archidiecezji Gnieźnieńskiej.

W słowie wygłoszonym do chorych ksiądz biskup wskazywał między innymi na szczególny wymiar Światowego Dnia Chorego. – Dzisiejszy dzień to nie tylko czas budzenia w nas świadomości i konieczności stawania przy człowieku chorym, ale to także pomoc, którą chcemy nieść wszystkim, zwłaszcza naszym braciom i siostrom nieuleczalnie, terminalnie chorym, aby próbowali we wspólnocie wiary spojrzeć na swoje cierpienie – mówił bp Wojciech Polak. – W tegorocznym orędziu na Światowy Dzień Chorego, Ojciec Święty Benedykt XVI wskazuje nam, abyśmy nasze cierpienia złączone z Chrystusowym przynieśli jako owoc dla Kościoła i świata... Kościół jest bowiem silny cierpieniem tych, którzy to cierpienie z wiarą głoszą. Cierpienie jest także po to, by wyzwalało miłość, by rodziło miłość. Ono otwiera także przed człowiekiem jakąś szczególną przestrzeń dla czynów miłosierdzia. Jesteśmy bowiem wezwani, by przez posługę cierpiącemu człowiekowi przynosić mu nadzieję.

Po zakończeniu Mszy św. odbył się obrzęd namaszczenia chorych. Do księdza biskupa oraz towarzyszących mu kapłanów podchodzili kolejno wierni, by otrzymać ten szczególny sakrament. Na twarzach wielu z nich pojawiły się łzy wzruszenia.

W niedzielnej Eucharystii, która sprawowana była w południe, uczestniczyli nie tylko chorzy, niepełnosprawni i osoby starsze, ich najbliżsi oraz członkowie stowarzyszeń i organizacji na rzecz niepełnosprawnych, ale także przedstawiciele władz miejskich i powiatowych. W oprawę liturgii czynnie włączyły się osoby dotknięte chorobą, zaś jej treść tłumaczona była na język migowy.