Męczeństwo zwyczajnego życia

Chrzest zobowiązuje chrześcijan do odważnego udziału w szerzeniu Królestwa Bożego aż po ofiarę z własnego życia – powiedział Benedykt XVI w rozważaniu poprzedzającym modlitwę Anioł Pański.

Plac św. Piotra w Watykanie, 28 października, w głównej mierze był wypełniony przez uczestników uroczystości beatyfikacyjnych 498 męczenników hiszpańskich, a także wcześniejszej beatyfikacji Polki, matki Celiny Borzęckiej.

Oto polskie tłumaczenie papieskiego rozważania.

Drodzy bracia i siostry!

Dziś przed południem, tu, na Placu św. Piotra, beatyfikowanych zostało 498 męczenników, zamordowanych w Hiszpanii w latach 30. ubiegłego stulecia. Dziękuję kardynałowi José Saraivie Martinsowi, prefektowi Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, który przewodniczył tej ceremonii, i kieruję serdeczne pozdrowienie do pielgrzymów przybyłych w związku z tą radosną uroczystością. Jednoczesne wpisanie w poczet błogosławionych tak wielkiej liczby męczenników dowodzi, że najwyższe świadectwo krwi nie jest zastrzeżone tylko dla niektórych jednostek, ale stanowi realistyczną możliwość dla całego ludu chrześcijańskiego. Mamy tu bowiem do czynienia z mężczyznami, kobietami, różniącymi się wiekiem, powołaniem i pochodzeniem społecznym, którzy przypłacili życiem swoją wierność Chrystusowi i Jego Kościołowi. Doskonale z ich postawą korespondują słowa św. Pawła, które słyszymy w liturgii dzisiejszej niedzieli: „Albowiem krew moja – pisze Apostoł do Tymoteusza – już ma tam być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła. W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem”

(2 Tm 4, 6-7). Paweł, uwięziony w Rzymie, widzi zbliżającą się śmierć i kreśli bilans pełen wdzięczności i nadziei. Jest pogodzony z Bogiem i z sobą samym, mając świadomość, że poświęcił całe życie, nie oszczędzając się w służbie Ewangelii.

Październik, w szczególny sposób poświęcony pracy misyjnej, zamyka się więc tym świetlanym świadectwem męczenników hiszpańskich, którzy dołączają do męczenników Albertiny Berkenbrock, Emmanuela Gómeza Gonzálesa i Adilio Daroncha oraz Franza Jägerstättera, ogłoszonych w ubiegłych dniach błogosławionymi w Brazylii i w Austrii. Ich przykład świadczy o tym, że chrzest zobowiązuje chrześcijan do odważnego udziału w szerzeniu Królestwa Bożego, aż po – jeśli to konieczne – ofiarę z własnego życia. Nie wszyscy, oczywiście, wezwani są do krwawego męczeństwa. Istnieje jednak męczeństwo „bezkrwawe”, które jest nie mniej znamienne, jak męczeństwo Celiny Chludzińskiej-Borzęckiej, żony, matki rodziny, wdowy i zakonnicy, beatyfikowanej wczoraj w Rzymie: jest milczące i heroiczne świadectwo wielu chrześcijan, którzy żyją Ewangelią bez dokonywania kompromisów, wykonując swoje obowiązki i wielkodusznie oddając się posłudze ubogim.

To męczeństwo zwyczajnego życia jest jakże ważne w zeświecczonym społeczeństwie naszych czasów. To pokojowa batalia miłości, jaką każdy chrześcijanin, podobnie jak Paweł, musi niestrudzenie toczyć; wyścig służący szerzeniu Ewangelii, w którym bierzemy udział aż do śmierci. Niechaj pomoże nam i towarzyszy w tym naszym codziennym świadectwie Maryja Panna, Królowa Męczenników i Gwiazda Ewangelizacji.

Benedykt XVI na zakończenie zwrócił się do zgromadzonych Polaków: „Pozdrawiam serdecznie Polaków, a szczególnie obecnych tu uczestników wczorajszej beatyfikacji Matki Celiny Borzęckiej, założycielki sióstr zmartwychwstanek. Bóg prowadził ją do świętości przez różne koleje życia, które streszczają słowa: żona, matka, wdowa, siostra zakonna. Swoim przykładem uczy nas, że każde powołanie służy uświęceniu i apostolstwu. Niech jej fascynacja Chrystusem Zmartwychwstałym umacnia naszą nadzieję. Cieszę się z wami i serdecznie błogosławię”.