Św. Jan Damasceński (+743) o babci i dziadku Jezusa

O szczęśliwa paro, Joachimie i Anno! Dłużna wam jest cała natura. Przez was bowiem ofiarowała ona Stwórcy dar największy ze wszystkich darów – czystą Matkę, jedyną godną Tego, który Ją stworzył.(...)

„Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie – Bóg i Pan nam zajaśniał. Święćmy dzień uroczysty” (Ps 118, 26 n.) z powodu narodzenia się Matki Bożej. Ciesz się, Anno, bezpłodna, która rodzisz, „wybuchnij weselem, która nie doznajesz bólów porodu” (Iz 54,1)! Wesel się Joachimie, gdyż z twej Córki „Dziecię się nam narodziło i Syn został nam dany, nazwany Aniołem Wielkiej Rady, zbawieniem całego świata, Bogiem mocnym” (Iz 9,6).

Joachimie i Anno, przeczysta paro mistycznych synogarlic! Zachowując przepisaną prawem natury czystość, zasłużyliście na dary przewyższające naturę: wydaliście bowiem na świat nie znającą męża Matkę Boga. Pobożnie i święcie żyjąc w naturze ludzkiej, zrodziliście córkę wyższą od Aniołów i Panią Aniołów.(...)

O święta paro, Joachimie i Anno, niech wam będzie miła ta mowa o narodzeniu! Córko Joachima i Anny, Pani, przyjmij słowa grzesznego sługi, który Cię kocha i w Tobie tylko się raduje, obrończyni życia, orędowniczko przed Synem, zadatku Zbawienia!

„Ojcowie żywi”, t. 4