Słowniczek liturgiczny: Co to jest błogosławieństwo?

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO – (łac. benedictio, od benedicere – dobrze mówić, życzyć dobra, upraszać łaskę).

Terminem „błogosławieństwo końcowe” określa się błogosławieństwo udzielane przez celebransa na koniec Eucharystii (przed rozesłaniem).

Po słowach „Niech was błogosławi Bóg wszechmogący...” biskup czyni nad wiernymi trzy znaki krzyża przy wypowiadaniu imienia każdej z trzech Osób Boskich. Prezbiter czyni tylko jeden znak krzyża. W czasie uroczystych Mszy św., sprawowanych przez biskupa, może być udzielone błogosławieństwo apostolskie, zawierające inną formułę błogosławieństwa i odpowiedzi ludu. („Niech Imię Pańskie...” „Wspomożenie nasze...” itd.). Z kolei po Mszy św. prymicyjnej neoprezbiter (czyli nowo wyświęcony kapłan) udziela błogosławieństwa prymicyjnego, wypowiadając najpierw ogólną formułę błogosławieństwa, a potem indywidualnie nakładając dłonie na głowę każdego z uczestników liturgii.

Na zakończenie niektórych nabożeństw udzielane jest błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem. Również po nim wierni powinni uczynić znak krzyża świętego.

W szerszym znaczeniu błogosławieństwem są także: Modlitwa uwielbienia Boga, wysławianie Go za Jego dary; Modlitwa prośby o łaskawość, przychylność i hojność Boga dla osób, rzeczy i dzieł (inicjatyw człowieka); popularnie mówimy wtedy, że prosimy o Boże błogosławieństwo.

Zaprzeczeniem i przeciwieństwem błogosławieństwa jest złorzeczenie, przeklinanie.