POŚWIĘCENIE – (łac. consecro) – akt sakralizacji, obrzęd zmieniający istotę lub przeznaczenie osoby, materii, rzeczy, miejsca. Poświęceniem jest akt ofiarowania Bogu osoby, rzeczy lub miejsca, z jednoczesnym wyłączeniem ich z pospolitej użyteczności lub zwykłego przeznaczenia. W przypadku np. kościołów mówi się o tzw. dedykacji. Łaciński wyraz dedicatio wskazuje na akt religijny wyłączenia miejsca z użytku świeckiego i przeznaczenia go do celów kultycznych: na chwałę Bożą i dla stworzenia odpowiednich warunków do gromadzenia się wspólnoty chrześcijańskiej na służbę Bożą. Poświęceniem szczególnego rodzaju jest konsekracja eucharystyczna, czyli przemiana chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa. Kodeks prawa kanonicznego stwierdza, że rzeczy święte, przeznaczone aktem poświęcenia do kultu Bożego, należy otaczać czcią i nie wolno posługiwać się nimi do użytku świeckiego lub niewłaściwego, chociaż są własnością osób świeckich. Trzeba w tym miejscu przypomnieć istotną różnicę między poświęceniem a błogosławieństwem, które jest modlitwą prośby o łaskawość, przychylność i hojność Boga dla osób, rzeczy i dzieł, inicjatyw człowieka, a zatem nie wyłącza ich z użytku świeckiego. Święci się kapłanów, kościoły, naczynia liturgiczne, książeczki do nabożeństwa, różańce itp. Błogosławi się dzieci, nowożeńców, pokarmy, samochody, budynki użyteczności publicznej itp.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 47/2007
