Słowniczek liturgiczny: Co to jest poświęcenie?

POŚWIĘCENIE – (łac. consecro) – akt sakralizacji, obrzęd zmieniający istotę lub przeznaczenie osoby, materii, rzeczy, miejsca. Poświęceniem jest akt ofiarowania Bogu osoby, rzeczy lub miejsca, z jednoczesnym wyłączeniem ich z pospolitej użyteczności lub zwykłego przeznaczenia. W przypadku np. kościołów mówi się o tzw. dedykacji. Łaciński wyraz dedicatio wskazuje na akt religijny wyłączenia miejsca z użytku świeckiego i przeznaczenia go do celów kultycznych: na chwałę Bożą i dla stworzenia odpowiednich warunków do gromadzenia się wspólnoty chrześcijańskiej na służbę Bożą. Poświęceniem szczególnego rodzaju jest konsekracja eucharystyczna, czyli przemiana chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa. Kodeks prawa kanonicznego stwierdza, że rzeczy święte, przeznaczone aktem poświęcenia do kultu Bożego, należy otaczać czcią i nie wolno posługiwać się nimi do użytku świeckiego lub niewłaściwego, chociaż są własnością osób świeckich. Trzeba w tym miejscu przypomnieć istotną różnicę między poświęceniem a błogosławieństwem, które jest modlitwą prośby o łaskawość, przychylność i hojność Boga dla osób, rzeczy i dzieł, inicjatyw człowieka, a zatem nie wyłącza ich z użytku świeckiego. Święci się kapłanów, kościoły, naczynia liturgiczne, książeczki do nabożeństwa, różańce itp. Błogosławi się dzieci, nowożeńców, pokarmy, samochody, budynki użyteczności publicznej itp.