27 listopada - 2 grudnia

Poniedziałek, 27 listopada

Ap 14,1-3.4-5; Łk 21,1-4

„Wrzuciła wszystko, co miała na utrzymanie”

Dlaczego Chrystus pochwala postawę tej kobiety? Przecież to nieroztropne, by pozbawiać się środków do życia. Chrystusowi jednak nie chodzi o rujnowanie człowieka, lecz o podkreślenie wartości daru serca i całkowitego zawierzenia swego życia Bogu. Oddając to, co jest mi zbędne, ofiaruję mniej serca niż wtedy, gdy nie myśląc o sobie, pragnę jedynie służyć innym. Ta kobieta oddała wszystko, całe życie składając w rękach Boga. Gdy brak nam wiary, stać nas tylko na pozory zawierzenia Bogu.

Wtorek, 28 listopada

Ap 14,14-20; Łk 21,5-11

„Strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono. Wielu bowiem przyjdzie pod moim imieniem”

Łatwo powiedzieć: „strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono”, ale gdy ktoś tak przekonująco mówi? Czy jesteśmy z tymi dylematami pozostawieni sami sobie? Nie, Jezus nieustannie jest i działa w swoim Kościele, który jest jedyną gwarancją właściwego odczytywania i interpretowania Bożego objawienia. Odcinając się od Kościoła, kwestionując autorytet Piotra, sami narazilibyśmy się na niebezpieczeństwo zagubienia. Bóg jest ponad dramatami tego świata i na krzywych liniach ludzkiej historii, pisze prostą historię naszego zbawienia.

Środa, 29 listopada

Ap 15,1-4; Łk 21,12-19

„Podniosą na was ręce i będą was prześladować. Ale włos z głowy wam nie zginie”

Chrystus mówił jasno, że na tym świecie doznamy ucisku, ale jednocześnie zapewnia nas o ostatecznym zwycięstwie, które dotyczyć będzie już innej rzeczywistości. Nie możemy zatem mieszać tych porządków, oczekując już tutaj, na ziemi, profitów za swoją wierność Bogu. Prawda, której uczy nas Chrystus jest taka, abyśmy nie mieli złudzeń związanych z doczesnością, ale byśmy też nie tracili nadziei, która ma swoje źródło w wieczności Boga. W drodze do Domu Ojca będą różne przeciwności, ale cel, który możemy osiągnąć, jest pewny, bo jest nim sam Bóg.

Czwartek, 30 listopada

św. Andrzeja Apostoła

Rz 10,9-18; Mt 4,18-22

„Oni natychmiast zostawili sieci, łódź i ojca i poszli za Nim”

Odpowiedź człowieka na Boże wezwanie zawsze wiąże się z zostawieniem czegoś lub kogoś. Odnosi się to nie tylko do apostołów, ale do wszystkich chrześcijan. Syn Boży stał się człowiekiem, aby przywrócić pierwotną godność grzesznemu człowiekowi. Być uczniem Chrystusa to znaczy podjąć się odnowy stworzenia skażonego grzechem pierworodnym. Apostołowie, aby pójść za Jezusem, musieli zostawić łódź, sieci, ojca. A ja? Co uniemożliwia mi wejście na drogę ewangeliczną? Przyzwyczajenia, własne życiowe plany, lenistwo.

Piątek, 1 grudnia

Ap 20,1-4.11-21,2; Łk 21,29-33

„Sami poznajecie, że już blisko jest lato”

Człowiek stworzony na obraz i Boże podobieństwo został wyposażony w rozum i wolną wolę. Dlatego jesteśmy odpowiedzialni za swoje decyzje. Bóg objawia nam Prawdę nie tylko na kartach Biblii, ale również poprzez stworzony świat. Obserwując otaczającą nas rzeczywistość, nie trudno zauważyć, że cały materialny świat przemija. Nic tutaj nie jest wieczne. To powinno nam dać do myślenia, w co tak naprawdę warto inwestować. Co ma prawdziwą wartość? Co może stanowić nasz kapitał w wieczności?

Sobota, 2 grudnia

Ap 22,1-7; Łk 21,34-36

„Serca ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych”

Ociężałe serce niezdolne jest do wzniesienia się ponad chwilę doczesną. Obżarstwo, pijaństwo i troski doczesne to wady zdolne zniewolić człowieka, a przez to uniemożliwić mu osiągnięcie życiowego celu. Nie dostrzegając ostatecznego sensu życia, człowiek podobny jest do podróżnego, który wsiadłszy do pociągu zapomniał, że gdzieś miał dojechać i całą energię wkłada w wygodne urządzenie się w przedziale. Aby osiągnąć zamierzony cel podróży, nie można o nim zapominać. Troska o wygodę podczas drogi jest sprawą drugorzędną.