Serce ciche i pokorne

Dziewięć lat temu, 5 września 1997 r., w wieku 87 lat zmarła Matka Teresa z Kalkuty. Zakonnica, założycielka Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Miłości (a z czasem i męskiego odłamu tego zgromadzenia), przez większość życia pomagała odrzuconym przez społeczność Kalkuty nędzarzom, ludziom schorowanym i umierającym – także dzieciom – otaczając wszystkich miłością, odnajdując w nich cierpiącego Chrystusa. Swoją chrześcijańską, humanitarną postawą zyskała szacunek całego świata; otrzymała wiele nagród, w 1979 r. przyznano jej Pokojową Nagrodę Nobla.

19 października 2003 r., sześć lat po śmierci Matki Teresy z Kalkuty, Ojciec Święty wyniósł ją do chwały ołtarzy, ogłaszając tę niezwykłą, a skromną i pokorną zakonnicę błogosławioną Kościoła katolickiego.

Królestwo Boże jest królestwem odwrotnej hierarchii, gdzie ci, którzy chcieliby być pierwszymi, powinni być ostatnimi i sługami wszystkich. Miłość Chrystusa prowadzi przez krzyż, aby pokazać ludziom drogę czystości i doskonałości. Sam Chrystus wskazuje nam, że pokora jest bramą, przez którą człowiek może dojść do świętości.

Trudy życia, doświadczenie cierpienia sprawiają, iż wyzbywa się on egoizmu.

Jakie miejsce zajmujemy – a jakie chcemy zajmować – w społeczności ziemskiej: główne, pierwszoplanowe czy też podrzędne, skromne? O tym mogą zaświadczyć ludzie, którzy nas znają, o tym wiemy w cichości swojego serca. A jakie miejsce zajmujemy w Królestwie Bożym? Tego ani my sami, ani nikt z ludzi nie wie. W Królestwie Bożym używa się innych miar, które są zaprzeczeniem naszych ułomnych, ludzkich i ziemskich miar.

Dzięki głębokiej wierze można poznać i dostrzec prawdziwą wartość i godność człowieka. Dzięki pomocy Boga, dzięki Jego Słowu i sakramentom człowiek jest w stanie przekroczyć ograniczenia charakteru, wychowania, kultury i wejść w nowy wymiar życia przepojonego miłością i dobrem. Ważne jest, by uczynić świadomie i dobrowolnie krok w kierunku podporządkowania się Stwórcy. Niech nam tu służy za wzór bł. Matka Teresa z Kalkuty!

W każdym miejscu i czasie bądźmy ludźmi wielkiej pokory i oddania się Bogu. Korzystajmy z dobrodziejstw, którymi obdarza nas Stwórca i Kościół Święty. Jeśli wierzymy i wciąż pamiętamy, że przed nami jest wspaniały cel: życie wieczne, to naszą ziemską drogę przejdziemy dobrze czyniąc. Będziemy radośni nawet wówczas, gdy będą nam doskwierać niedogodności, utrapienia...