Maciej Szczepankiewicz, salezjanin, absolwent Akademii Muzycznej w Poznaniu (klasa organowa prof. Romualda Sroczyńskiego), doktor nauk humanistycznych, wykładowca Akademii Muzycznej w Szczecinie oraz dyrektor Salezjańskiej Szkoły Organowej im. Kard. Augusta Hlonda w Szczecinie, dał się już poznać jako autor poczytnego podręcznika dla organistów ("Organista liturgiczny", Szczecin 2004). Teraz możemy sięgnąć po jego szkice o kulturze muzycznej Kościoła.
Autor proponuje skromnie "zbiór szkiców o muzycznej kulturze Kościoła". Swoje przemyślenia na temat muzyki kościelnej rozpoczyna od teologii muzyki, prezentuje dzieje muzyki w Kościele, rozważa również socjopsychologiczne aspekty kultury muzycznej Kościoła. W refleksji na temat kultury muzycznej Kościoła w poglądach przedstawicieli inteligencji polskiej autor prezentuje ponad czterdzieści różnych wypowiedzi na temat znaczenia muzyki kościelnej i sposobów jej wykonywania.
Ks. Szczepankiewicz dochodzi w swych rozważaniach do wniosku, że muzyka kościelna, wychodząc od wieków naprzeciw potrzebom duchowym i estetycznym człowieka danej epoki, zawsze usiłowała nie tylko zaspokajać upodobania odbiorców dyktowane modą, ale przede wszystkim je formować i uszlachetniać. Muzyka stawała się w ten sposób językiem ducha bardziej niż wiele innych dziedzin twórczości.
Książka jest bardzo starannie wydana. Król Dawid z harfą na okładce (motyw ze zwieńczenia jednego z konfesjonałów kościoła pocysterskiego w Lądzie, rodzinnej miejscowości autora) przypomina, że muzyka powinna żywotnie interesować każdego wierzącego. Jesteśmy autorowi wdzięczni za tę cenną refleksję na temat języka muzyki, o której się mówi, iż wypełnia niebo.
Ks. Maciej Szczepankiewicz, "Cantate Domino. Szkice o kulturze muzycznej Kościoła",
Salezjańska Szkoła Organowa im. Kard. Augusta Hlonda,
Szczecin 2005, s. 192
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 35/2005
