Św. Elżbieta Seton - 4 stycznia

Była pierwszą świętą pochodzącą ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Żyła 47 lat, beatyfikowano ją w 1963, a kanonizowano w 1975 roku. Założona przez nią wspólnota zakonna należy obecnie do najliczniejszych w Kościele.

Urodziła się w Nowym Jorku 28 sierpnia 1774 r., a więc w okresie gdy Stany Zjednoczone, dotychczasowa kolonia angielska, wybijały się na niepodległość. Przyszła na świat w rodzinie należącej do kościoła episkopalnego. Po śmierci matki jej ojciec - dyrektor nowojorskiego szpitala - ożenił się powtórnie. Stosunki z macochą nie układały się dobrze, więc jako szesnastoletnia dziewczyna opuściła dom. Cztery lata później poślubiła nowojorskiego kupca Wiliama Magee Setona, z którym miała pięcioro dzieci. Kiedy doprowadził on swoje przedsiębiorstwo do bankructwa, a ojciec Elżbiety - który wspierał ich finansowo - zmarł na febrę, popadli w biedę. Na dodatek mąż zachorował na gruźlicę; postanowili więc zmienić klimat i wyjechali do Livorno we Włoszech, gdzie w 1803 r. Wiliam zmarł w tamtejszym szpitalu.

Elżbieta, która zaznała wówczas bezinteresownej opieki od katolickiej rodziny bankierskiej Filischi, zbliżyła się do Kościoła. Po pielgrzymce do sanktuarium maryjnego w Montenero podjęła decyzję o przejściu na katolicyzm. 14 marca 1805 r., po powrocie do USA, złożyła katolickie wyznanie wiary i przyjęła Komunię św., co jej powinowaci uznali za zdradę. Wkrótce na katolicyzm przeszły jej dzieci, dla których założyła małą szkołę i sama została ich nauczycielką. Potem w Baltimore kierowała szkołą parafialną, a w 1809 r. przeniosła się do Emmitsburga. W oparciu o ustawy opracowane dla szarytek przez św. Wincentego de Paulo założyła kongregację zakonną Sióstr Miłosierdzia Św. Józefa i została ich pierwszą przełożoną. Zmarła w 1821 r., a pochowano ją w domu macierzystym zgromadzenia.