Grzegorz II - 11 lutego

Pontyfikat tego roztropnego papieża trwał pomiędzy 19 maja 715 roku a 11 lutego 731 roku, a więc piętnaście lat, osiem miesięcy i trzy tygodnie. Urodzony ok. 660 roku w dobrze sytuowanej rodzinie rzymskiej, był synem Marcelego, urzędnika papieskiego; dzięki temu młodość spędził na Lateranie.

Został benedyktyńskim mnichem, a kiedy papież Sergiusz I udzielił mu święceń subdiakonatu, został zakrystianinem oraz bibliotekarzem. Święcenia diakonatu przyjął z rąk Konstantyna, który zabrał go do Konstantynopola, gdzie w negocjacjach z cesarzem Justynianem II wykazał się roztropnością w sprawach kościelnych. Chociaż był zaledwie diakonem, po śmierci Konstantyna został papieżem i od razu przyjął święcenia kapłańskie oraz sakrę biskupią. Od początku swego pontyfikatu podjął zdecydowane działania, zdobywając popularność w całej Italii. Wsparł św. Bonifacego, wielkiego apostoła Niemiec: konsekrował go na metropolitę misyjnego, związał przysięgą ze Stolicą Apostolską i zaopatrzył w list polecający do Karola Młota, władcy Franków. A do cesarza Leona III Izauryjczyka wystosował ultimatum, przeciwstawiając się jego ingerencjom w kwestie dogmatyczne i stając w obronie czci obrazów i relikwii świętych.

Kiedy wysłał list do dostojników kościelnych prześladowanych za obronę wiary, cesarz najechał państwo kościelne razem z Longobardami. Grzegorz II miał wtedy ich dowódcę Liutopranda zaprowadzić do grobu św. Piotra, przed którym ten padł na twarz i złożył insygnia swej władzy. Kiedy Wieczne Miasto odzyskało wolność, papież zajął się odbudową murów miejskich, świątyń i klasztorów, a potem zwołał synod rzymski. Zabiegał także o dobre kontakty ze Wschodem. Zmarł 11 lutego 731 roku, a pochowano go w watykańskiej Bazylice Św. Piotra. Grzegorzowi II zawdzięczamy wprowadzenie do liturgii Mszy wielkoczwartkowej.