70 lat w Polsce…

Siedemdziesiąt lat pracy naszych sióstr w Polsce to praca ze świeckimi i dla świeckich. To główne cele pracy naszego zakonu - powiedziała siostra Danuta Abramowicz SAC, przełożona domu zakonnego w Gnieźnie, witając przybyłych na spotkanie, które było okazją do wspólnej modlitwy, wysłuchania wykładu o dziele św. Wincentego Pallottiego oraz udziału w Eucharystii, której przewodniczył ks. bp Bogdan Wojtuś.

Przerwana praca…

Do Polski siostry zaprosił ks. Alojzy Majewski, który współpracował z nimi na misjach w Kamerunie. W 1934 roku władze zakonne podjęły decyzję o wysłaniu do Polski dwóch pierwszych sióstr zakonnych. Ich zadaniem było założenie Polskiej Prowincji Sióstr Pallotynek - Misjonarek. Do tworzącego się zgromadzenia bardzo szybko zgłosiło się prawie 100 dziewcząt, które pragnęły realizować w nowej wspólnocie odkryte w sobie powołanie do życia zakonnego. Jednak w pierwszym domu zakonnym, założonym w Rajcy koło Nowogródka (na terenie dzisiejszej Białorusi), wraz z siostrami przybyłymi z Niemiec zamieszkało ostatecznie tylko 21 dziewcząt. Siostry, mieszkając w domu ufundowanym przez Jadwigę Żółtowską (ciotkę Maryli Wereszczakówny), od samego początku zajęły się nauczaniem religii, prowadzeniem domu starców, przedszkola i świetlicy dla dzieci. Jednak wybuch II wojny światowej przerwał ich oficjalną działalność na terenach zajętych przez wojska rosyjskie.

Podjęły dzieło na nowo

Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej siostry ze Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego rozpoczęły na nowo pracę apostolską na terenie Polski. Do dziś służą jako pielęgniarki w szpitalach, opiekują się sierotami, pracują w przedszkolach i katechizują w szkołach. W duszpasterstwie parafialnym organizują wspólnoty młodzieżowe zwane "Wieczernikami". - Przypominamy ludziom o tym, że na mocy chrztu św. każdy z nas jest apostołem. Przypominamy, że ludzie świeccy mają też do spełnienia swoją rolę w Kościele. Uczymy odpowiedzialności za cały Kościół i za nasze wspólnoty parafialne. Pracujemy z młodzieżą oraz z rodzinami. Staramy się być przy człowieku praktycznie na każdym etapie jego życia - dodaje siostra Danuta Abramowicz SAC.

Powołanie w powołaniu

W wielkiej wspólnocie sióstr pallotynek każda z nich jest indywidualnie powołana do innej posługi. Czas postulatu, nowicjatu i junioratu pozwala na rozpoznanie indywidualnych predyspozycji i pomaga określić szczegółowy zakres zadań w późniejszej realizacji powołania. Siostry mają możliwość kontynuowania nauki; mogą w trakcie formacji zakonnej uczyć się różnych zawodów, często innych od już posiadanych. - Mamy wśród nas siostrę, która przerwała studia wyższe i rozpoczęła naukę w studium pielęgniarstwa - mówi siostra przełożona.

Formacja trwa dziesięć lat: dwa lata postulatu, dwa lata nowicjatu i przez sześć kolejnych lat, w okresie junioratu, siostry ponawiają śluby. W gnieźnieńskim Domu Zakonnym Sióstr Pallotynek przy ul. Hożej 31 mieści się jedyny w polskiej prowincji Dom Nowicjatu.

Wspólnota we wspólnocie

- Młode dziewczęta, które trafiają do postulatu, charakteryzują się różnym wykształceniem, różnie są ukształtowane religijnie i to zadecydowało o wprowadzeniu do formacji etapu dwuletniego postulatu - tłumaczy mistrzyni nowicjatu siostra Barbara Rodhe SAC. - Nie ma reguły, jeśli chodzi o powołania. Przychodzą do nas dziewczęta na wysokim poziomie duchowym, gdzie wcześniejsze życie odznaczało się głęboką religijnością, ale są też takie, które usłyszały głos powołania nagle. Pochodzą też z różnych środowisk. Zgłaszają się po pielgrzymkach, rekolekcjach czy ze wspólnot, które prowadzą nasze siostry.

Przed rozpoczęciem formacji w postulacie odbywają się tygodniowe rekolekcje, czas na wyciszenie, na indywidualną rozmowę, na świadome podjęcie decyzji o przystąpieniu do wspólnoty. Trzeba mieć ukończone 18 lat. Nie wymaga się posiadania dyplomów świadczących o ukończeniu studiów. Jednak siostry zachęcają do tego, aby dziewczęta przed wstąpieniem do Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego ukończyły studia wyższe. - Pomagają one w przygotowaniu do pełnienia dalszej posługi i dalszego życia - mówi siostra Barbara Rodhe SAC. Tłumaczy ona również, że zadaniem mistrzyni nowicjatu jest przede wszystkim dawać przykład życia radami ewangelicznymi.

Nowicjat to taka wspólnota we wspólnocie. Nowicjuszki uczestniczą w życiu całego domu zakonnego, ale mają też osobne zajęcia, rozmowy i modlitwy. W trakcie wspólnych modlitw, czasu ćwiczeń duchowych (swoistych medytacji) oraz zajęć własnych mają okazję do zapoznania się z charyzmatem zgromadzenia i poznania życia w domu zakonnym, który ma być ich domem.

- Na Soborze Watykańskim II uznano, że św. Wincenty Pallotti wyprzedził o 100 lat jego ustalenia - tłumaczy siostra Danuta Abramowicz SAC. - Już wiek przed ostatnim soborem nasz założyciel uznał, że najważniejsza jest praca ze świeckimi i dla świeckich. My dzisiaj staramy się to kontynuować, to znaczy pomagać ludziom świeckim, aby zjednoczeni z Bogiem byli aktywni w swoich wspólnotach kościelnych i przemieniali od wewnątrz świat, w którym żyją, przepełniając go duchem Ewangelii.