"Na próżno żyje, kto nie usiłuje stać się świętym"

Ksiądz Aleksander Żychliński zapisał się w pamięci potomnych jako bardzo aktywny i twórczy człowiek, pełnił on bowiem wiele funkcji w Kościele diecezjalnym. Był profesorem i wychowawcą przyszłych księży. Przez szereg lat udzielał się w licznych formach apostolskich. Był opiekunem, spowiednikiem i kierownikiem duchownym sióstr karmelitanek w Poznaniu, pełnił funkcję moderatora młodzieży akademickiej. Był pierwszym dyrektorem, utworzonego przez ks. kard. Augusta Hlonda Instytutu Kultury Religijnej w Poznaniu, asystentem kościelnym diecezjalnej Akcji Katolickiej Kobiet, współpracownikiem Naczelnego Instytutu Akcji Katolickiej. Mimo tak czynnej i rozległej działalności, szczególnie leżała mu na sercu formacja duchowa i to nie tylko kapłanów i osób zakonnych, ale również wiernych świeckich. Służył wszystkim tym, którzy się do niego zwracali o pomoc i radę.

Był wytrawnym duszpasterzem, wybitnym wychowawcą duchowieństwa. Swoje życie i śmierć ofiarował w intencji kapłanów. Świętość pojmował jako drogę do zbawienia, nie tylko własnego, ale również zbawienia innych. Sam powiedział: "Na próżno żyje, kto nie usiłuje stać się prawdziwie świętym"!

Powołanie i praca naukowa

Ksiądz Aleksander Żychliński urodził się 13 grudnia 1889 r. w Modliszewie. Był jednym z pięciorga dzieci Józefa i Amelii z domu Graaeve. Początkowo kształcił się w domu, później w gimnazjum w Inowrocławiu. Następnie kontynuował naukę w Gnieźnie. Maturę zdał w 1910 r., już w poznańskim, niemieckim Gimnazjum im. Cesarzowej Augusty Wiktorii. Po maturze wstąpił do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu. Święcenia kapłańskie otrzymał 27 czerwca 1913 roku z rąk ks. bp. Edwarda Likowskiego. We wrześniu 1913 r. wyjechał do Rzymu i podjął studia na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Kontynuował je we Wrocławiu i tam, w 1917 r., uzyskał doktorat z teologii na podstawie rozprawy "O wizji uszczęśliwiającej". W swojej pracy naukowej, podejmując liczne zagadnienia z zakresu filozofii i teologii, czynił zawsze odniesienie do życia duchowego, ascezy, modlitwy i kontemplacji. Po powrocie z Wrocławia pełnił posługę wikariusza w Gostyniu. Później przez ponad 20 lat wykładał w Poznaniu. W latach 1927-29 pełnił funkcję rektora Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Gnieźnie. II wojnę światową spędził w Generalnej Guberni. Po wyzwoleniu wrócił do Gniezna i w tutejszym seminarium wykładał teologię dogmatyczną.

Zmarł 20 grudnia 1945 r. w Gnieźnie, w wieku 56 lat. Został pochowany w Gnieźnie, na cmentarzu św. Piotra. Ponad dwadzieścia lat później, w dniu 15 kwietnia 1967 r., dokonano ekshumacji jego doczesnych szczątków i przewieziono je do kościoła pw. św. Wojciecha w Poznaniu.

31 grudnia 1968 r. odbyła się pierwsza uroczysta sesja procesu informacyjnego do beatyfikacji i kanonizacji księdza Aleksandra Żychlińskiego. Odtąd nosi on oficjalny tytuł Sługi Bożego.