Św. Franciszek de Hieronimo -11 maja

Ten apostoł Neapolu, nazywany "ojcem ubogich", słynął z daru nawracania kobiet upadłych, które pozyskiwał dla Chrystusa żarliwymi naukami i osobistą pokutą. Szczególnym zaś kultem otaczał św. Cyrusa, lekarza i męczennika, którego relikwie zawsze nosił przy sobie; za jego wstawiennictwem dokonał licznych cudów. A żył w dobie wojny austriacko-hiszpańskiej o południowe Włochy, więc starał się pojednać strony konfliktu. Neapolitańczycy do dziś pamiętają, że niósł wtedy pomoc poszkodowanym.

Urodził się 17 grudnia 1642 roku w Grottaglie, jako najstarszy z jedenastu braci. Jako dziesięcioletni chłopiec trafił pod opiekę misjonarzy ludowych, trudniących się pracą wychowawczą. Podczas studiów w kolegium jezuickim uczył się filozofii oraz retoryki, a po przyjęciu w 1665 roku święceń diakonatu podjął studia prawnicze i teologiczne na uniwersytecie neapolitańskim. Rok później otrzymał święcenia kapłańskie, a kiedy w 1668 roku ukończył studia, wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Uroczystą profesję złożył 8 grudnia 1692 r.

Władze zakonne wysłały go na misje ludowe do diecezji Lecce. Podczas głoszenia nauk na placach i w zaniedbanych dzielnicach pokazał, że jest znakomitym kaznodzieją, kruszącym serca grzeszników, toteż jego następną misją był Neapol. Jego kazania gromadziły tłumy słuchaczy. Jako promotor częstego przyjmowania Eucharystii zaprowadził w każdą trzecią niedzielę miesiąca tzw. Komunię św. generalną, poprzedzoną procesyjnym wejściem do kościoła, spowiedzią oraz wysłuchaniem nauk i uczestnictwem w Mszy św. Był również niestrudzonym apostołem ludzi chorych i ubogich. Zakładał kasy chorych, stowarzyszenia pracowników i kasy zapomogowe, a jest uznawany także za pioniera związków zawodowych. Zmarł 11 maja 1716 roku, beatyfikował go Pius VII w 1806, a kanonizował Grzegorz XVI w 1839 r.