"Zeszyty Karmelitańskie"

Wygląda na to, że żyjemy w totalnym chaosie, bo trudno znaleźć kogoś, kto powie: tak, świat wokół mnie jest harmonijny. Może jakiś zakonnik, który za murami klasztornymi odnalazł harmonię... Coraz częściej zdarza się, że ludzie po tygodniu pracy uciekają z miasta i chowają się na dwa dni w Karmelu, żeby zakosztować harmonii.

Aleksandra Pethe w tekście "Duchowość poplątanych kłączy" stawia diagnozę współczesnemu światu: nęka go kryzys tożsamości - trudno się więc dziwić, że niektórzy chcą tę prawdziwą tożsamość odnaleźć. O zagubionej harmonii w pojęciu człowieczeństwa pisze o. Augustyn w tekście "Ciało, psychika, duch": "Współczesna zachodnia cywilizacja odrzuciła prawa moralne, którymi powinien kierować się człowiek, ponieważ wcześniej odrzuciła cały duchowy i religijny wymiar ludzkiego życia". A to właśnie wokół duchowości integruje się i scala cała ludzka osobowość. Według wizji duchowości chrześcijańskiej, człowiek jest istotą integralną, a harmonia daje mu wolność i autonomię.

Oprócz oczywistych analiz zagrożeń dzisiejszego świata, zagrożeń, w które człowiek wpada całkiem chętnie, a które powodują jego rozbicie i w gruncie rzeczy wprowadzają duży niepokój ("mcdonaldyzacja", władza mody, niewola nałogu), w numerze znaleźć można artykuły uchylające drzwi, przez które widać świat harmonii, odblask raju. Mam na myśli artykuł s. Miriam od Jezusa OSD pt. "Mistrzyni chrześcijańskiej radości. O harmonii w życiu św. Teresy z Lisieux".

Czy wizja harmonijnego człowieczeństwa jest w ogóle możliwa? Otóż tak! - właśnie na wzór przegranego i tryumfującego Chrystusa, nie tylko od święta, pokornie w codziennym szarym życiu.