Pielgrzymował do Lutogniewa

Do tych wyjątkowych miejsc, dalekich i bliskich, pielgrzymują przez wieki wierni różnych stanów i zawodów. Takiej postawie z pomocą przychodzi tradycja, która jakby przynagla do uczestnictwa w dorocznym odpuście w najbliższym sanktuarium. Rodzice zabierają ze sobą dzieci, a te, po latach, także pielgrzymują ze swoimi dziećmi. Przed obliczem Matki Najświętszej polecają swoje sprawy, tu podejmują decyzje na całe życie. I chociaż nie jeden raz muszą opuścić swoje rodzinne strony, to zawsze wracają do swojej najlepszej Matki. Dziękują i przepraszają, nabierają nowych sił... Dobrze jest mieć takie miejsce!

Major Stanisław

Dla majora Stanisława Marcisza takim miejscem, w którym spotykał się z Matką Najświętszą był Lutogniew k. Krotoszyna - sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia. Urodził się w pobliskich Dzielicach. Tam też chodził do szkoły podstawowej. Następnie uczęszczał do Gimnazjum im. Hugona Kołłątaja w Krotoszynie, które ukończył egzaminem maturalnym w 1936 roku. We wrześniu tego roku został powołany do służby wojskowej w Podchorążówce Piechoty 15. Pułku w Poznaniu. W styczniu 1937 roku został przyjęty do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Po jej ukończeniu w czerwcu 1939 roku otrzymał przydział do 32. Eskadry 3. Pułku Lotniczego w Poznaniu. Czy w tym momencie przypuszczał, że nabyte umiejętności już wkrótce będzie wykorzystywał w obronie Ojczyzny?

Podczas Kampanii wrześniowej wraz ze swoją 32. Eskadrą Obserwacyjną, w dniu 18 września 1939 roku przekracza granicę polsko-rumuńską. Przedostaje się do Francji, do bazy lotnictwa Lyon-Bron. Tu lata jako pilot rozprowadzający samoloty z fabryk do eskadr. Po upadku Francji przelatuje do Afryki Północnej (Algier - Casablanca), a stamtąd angielskim statkiem dopływa do Liverpoolu w Anglii. Tam służy najpierw jako pilot rozprowadzający samoloty, a następnie jako pilot w słynnych Polskich Dywizjonach Myśliwskich 306, 315 i 316 oraz w Szkole Instruktorskiej Newton k. Nottingham. W 1949 roku, po dwóch latach pobytu w Polskim Korpusie Przysposobienia, zostaje zdemobilizowany.

Po wojnie został w Anglii, poślubił swoją narzeczoną jeszcze z czasu przedwojennego Władysławę, z miejscowości Bożacin, parafia Lutogniew. Rozpoczął pracę w ogrodnictwie przy szpitalu dla dzieci upośledzonych w Bristolu, a po skończeniu kursu nauczycielskiego w Londynie, otrzymał posadę nauczyciela w szkolnictwie specjalnym w Bristolu. Po zmianie warunków politycznych w Polsce, Marciszowie postanowili na stałe zamieszkać w Ojczyźnie, która zawsze była im bardzo bliska, za którą tęsknili i którą często odwiedzali. W 1991 roku zamieszkali w Poznaniu. Jak mówili: "Chcemy być pochowani na ojczystej ziemi".

Zawsze do Niej pielgrzymował

Stanisław Marcisz zmarł dwa lata temu i został pochowany na cmentarzu w Lutogniewie, jakby w cieniu sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia. Wierzymy, że właśnie Ona pomogła mu przejść bramę śmierci i dostąpić chwały świętych, którzy po Bogu i Matce Najświętszej, najbardziej kochali swoją Ojczyznę. Pozostało wspomnienie człowieka zdolnego i pracowitego, oddanego Ojczyźnie, a zarazem wiernego katolika i pokornego czciciela Pani Lutogniewskiej, do której pielgrzymował najpierw z rodzinnych Dzielic, potem z dalekiej Anglii, a na końcu z Poznania.

Dzisiaj obok cudownego obrazu Matki Bożej w Lutogniewie znajdują się wota ofiarowane przez Marciszów jako dowody wdzięczności: srebrny ryngraf - podziękowanie za bezpiecznie przeżyty czas wojny i srebrno-bursztynowa róża - symbol wdzięczności za łaskę 54 lat szczęśliwego małżeństwa. Natomiast w Muzeum Regionalnym im. Hieronima Ławniczaka w Krotoszynie można oglądać mundur lotniczy, który nosił major Stanisław Marcisz, jego wojskowe odznaczenia i księgę odbytych lotów. Te wota i pamiątki to także wyraz wdzięczności Stanisława i Władysławy Marciszów wobec tej ziemi, z której wyrośli oraz tych wszystkich, krewnych i znajomych, nauczycieli i kapłanów, którzy nauczyli ich miłości do Boga i do ludzi.