Błogosławiony Alojzy Orione - 12 marca

Błogosławiony Alojzy mawiał, że gdyby nie narodził się Włochem, to chciałby być Polakiem; upodobał sobie nas za miłość do Maryi oraz wierność Kościołowi i papieżowi. Ten żarliwy i miłosierny kapłan powołał do życia w 1892 roku Małe Dzieło Bożej Opatrzności, a w 1915 roku Małe Misjonarki Miłosierdzia. Obecnie orioniści, pod hasłem "Odnowić wszystko w Chrystusie", poświęcają się służbie papieżowi - składając mu dodatkowy ślub wierności - oraz ubogim. Orionistki składają dodatkowy ślub miłości, niosąc ją ludziom najbardziej potrzebującym, zaś niewidome siostry sakramentki - gałąź kontemplacyjna zakonu - adorują Najświętszy Sakrament; modlitwy i cierpienia ofiarowują za papieża, Kościół i całą rodzinę duchową bł. Alojzego, a swój brak wzroku - za ludzi niewierzących.

Ich założyciel pochodził z Piemontu, gdzie 23 czerwca 1872 roku przyszedł na świat w Pontecurone, jako jeden z czterech synów Karoliny i Wiktoryna Orione. Matka była niewiastą głębokiej pobożności i silnego charakteru, a ojciec ciężko pracującym brukarzem. Alojzy od najmłodszych lat pomagał ojcu przy układaniu kamieni na drogach; był chłopcem pogodnym, ale porywczym. Wstąpił do franciszkanów, a potem przeniósł się do salezjanów, gdzie św. Jan Bosko był jego mistrzem duchowym i spowiednikiem. O stopniu zażyłości świadczy fakt, że w 1888 roku Alojzy ofiarował swe życie w intencji uzdrowienia ks. Bosko.

Ostatecznie Alojzy znalazł się jednak w seminarium duchownym. Jeszcze przed święceniami prowadził, na wzór ośrodków salezjańskich, oratorium dla zaniedbanych chłopców. Z czasem rozszerzył pole swojej działalności apostolskiej, zwracając się ku upadłym dziewczętom, suspendowanym kapłanom, nędzarzom z przytułków, więźniom i młodzieży emigrującej "za chlebem" ze wsi do miast. Zmarł w 1940 roku, a 28 października 1980 roku beatyfikował go Jan Paweł II.