Zwycięstwo Logosu

Życie napisało nam w Krakowie dramatyczną przypowieść, w której dziewięć osób straciło życie, a kilkanaście zostało rannych, niektórzy bardzo poważnie. To jednak opis tylko pierwszego aktu.
Czyta się kilka minut
Portrety policjantów, którzy zatrzymali zamachowca, w oknach Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, 10 listopada 2026 r. | fot. Beata Zawrzel/Reporter/East News
Portrety policjantów, którzy zatrzymali zamachowca, w oknach Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, 10 listopada 2026 r. | fot. Beata Zawrzel/Reporter/East News

Drugi to pościg przez miasto, a finał rozegrał się już na dawnej granicy Krakowa i Kazimierza. To właśnie ta scena, w zestawieniu z tym, co już wiemy o motywacjach zamachowca i jego profilu psychologicznym, nabiera niesłychanej wagi symbolicznej. Zróbmy stopklatkę: biały samochód, którego obecność na skrzyżowaniu wymusiła zatrzymanie Subaru mordercy, on stojący już poza autem, ubrany w strój gwarantujący mu pełną ochronę przed kulami, w ręku karabinek wojskowy, z założenia będący bronią służącą temu, by zabić. Po drugiej stronie dwóch policjantów tylko w mundurach i kamizelkach, które chronią przed ciosem nożem albo strzałem z broni krótkiej, wyposażonych w pistolety służące przede wszystkim obezwładnianiu przeciwnika. Kiedy wzywają go do poddania się, on strzela. Rani Jakuba Kulika na tyle mocno, m.in. w prawą rękę, że policjant upada, wtedy następuje wymiana strzałów między zamachowcem a Arturem Morańskim – tym razem padają obaj strzelający. I wtedy ciężko ranny pierwszy policjant wstaje i, przerzuciwszy broń do lewej dłoni, strzela do leżącego napastnika, aby uniemożliwić mu dalsze działanie. Po upewnieniu się, że sytuacja jest opanowana, zakłada sobie jeszcze stazę na prawą rękę i odpływa.

Profil zabójcy

Dotychczasowe ustalenia śledczych, które można znaleźć w internecie, wskazują na to, że atakujący nie miał motywacji politycznych. Michał Oksiński leczył się za to na depresję i od lat fascynował ludźmi takimi jak Charles Manson, Ted Kaczyński czy Anders Breivik. Mówiąc inaczej, masowymi mordercami i guru sekt. Ludzie, którzy byli z nim w szkole, mówią, że marzył o zostaniu zamachowcem i pociągało go okrucieństwo, chociaż w zachowaniu był typem grzecznego, uczynnego samotnika o pokręconym, bo budzącym nieprzyjemny dreszcz, poczuciu humoru. 

Tym jednak, co najmocniej charakteryzowało jego podejście do życia, było przekonanie o braku sensu czegokolwiek. Chciał odejść w sławie zamachowca, zabierając ze sobą jak najwięcej ludzkich istnień, ale tym, co go przede wszystkim napędzało, był nihilizm karmiony przekazem w bańce internetowej, w której utknął. Określany jest on jako doomscrolling (polecam świetny materiał Tomasza Rożka na ten temat), czyli śledzenie materiałów depresyjnych, nakłaniających do samobójstwa lub sadyzmu, powtarzających, że sens nie istnieje. Karmi swoich widzów przekazem mieszającym karmienie pychy (jak zostaniesz zabójcą, będziesz kimś!) z poniżaniem (masz fatalny zestaw genów, do niczego się nie nadajesz, zmiana na lepsze jest niemożliwa). W tego typu seriach filmików przoduje TikTok i nawet dorosły po skrolowaniu ich przez półgodziny zaczyna mieć objawy depresyjne, a co mówić o dzieciach, nastolatkach czy osobach mających skłonność do zaburzeń psychicznych. 

Po drugiej stronie

Skonfrontowało się z nim dwóch chłopaków z tego samego pokolenia: Jakub ma 24 lata, Artur 27. Podjęli walkę, więcej, kontynuowali ją mimo poważnych obrażeń, i jest to określenie eufemistyczne, bo obaj oberwali w klatkę piersiową, a Jakub jeszcze dodatkowo w rękę i brzuch. Dostali kulami, które dokonują w ciele o wiele większych szkód niż tylko rana przelotowa. Mimo to Artur powalił strzelca, a Jakub wstał i na samej adrenalinie (tak to wygląda z zewnątrz) był w stanie ostatecznie unieszkodliwić przeciwnika, chociaż go nie zabił. Na pewno pomogło mu wojskowe przeszkolenie z wojsk desantowych, w których był przed wstąpieniem do policji, moim zdaniem jednak zdecydowało co innego. I myślę, że profesor Viktor Frankl w pełni by się ze mną zgodził, że oni ryzykowali życiem przede wszystkim dlatego, że widzieli tego sens.

Konfrontacja

U wylotu ul. Dietla 7 listopada tego roku zmierzyli się ze sobą świetnie przygotowany i zdeterminowany, uzbrojony po zęby (w jego samochodzie znaleziono dodatkowe sztuki broni oraz 500 pocisków) i zabezpieczony przed atakami wyznawca Bezsensu oraz dwóch ludzi przekonanych o istnieniu Sensu, świetnie przeszkolonych, ale słabo wyposażonych, za to równie zdeterminowanych, tyle że do obrony życia niewinnych. Padli wszyscy trzej i wszystkim trzem, co należy podkreślić, udzielono pomocy medycznej. Wszystkich operowano, Michała Oksińskiego nawet kilkukrotnie, starając się go zachować przy życiu. 

Zmarł w poniedziałek po zamachu, nad ranem. Moja pierwsza myśl po tym, kiedy dowiedziałam się o tym, że nie żyje, dotyczyła woli życia. W tym samym czasie bowiem docierały też wieści, że policjanci są wybudzani ze śpiączki, a lekarze są „ostrożnie optymistyczni” co do ich stanu. Bezsens pochłonął swojego wyznawcę, Sens karmił wolę życia i powrotu do zdrowia. Wspomniany profesor Frankl dorzuciłby z pewnością, że da im także elastyczność psychiki pozwalającą przepracować i unieść traumę, której doświadczyli. Mimo gorszej pozycji wyjściowej to ostatecznie stojący po stronie Sensu, a więc greckiego Logos, ostatecznie odnieśli zwycięstwo.

Sieć

Jest jeszcze jeden aspekt i bohaterka tej opowieści. Wskazuje na nie pierwsze zdanie wybudzonego Artura: „A Kuba żyje?”. Obiegło literalnie cały świat, bo cytują je na X ludzie na całym globie. Potem wypytywał żonę, która była przy nim, kiedy go „budzono”, czy wszystko w porządku z nią i dzieckiem, na właśnie które czekają. Jeden i drugi wątek dotyczą tego samego: relacji. Ona jest tworzywem dla sensu, a jeśli byśmy mówili o Logosie, to nawet jest Sensem, w końcu Osoby w Trójcy są relacjami. Zamachowiec był samotnikiem, człowiekiem, który ostatecznie wyrzekł się wszelkich relacji, zabijając rodziców i siostrę, a nawet rodzinne koty.

Siłę, ale przede wszystkim znaczenie wspólnoty widać było także zaraz po ataku, a nawet w jego trakcie, kiedy na przykład ciężko ranna dorożkarka nie myślała o sobie, tylko o tym, żeby ocalić siostrę. Gdyby nie solidarność ludzi, ofiar byłoby o wiele więcej. Nagle okazało się, że wśród turystów, spacerowiczów, a nawet pracowników knajp są ludzie przeszkoleni do tego, by udzielić pomocy. Co więcej, którzy porzucili swoje urlopowe plany, by ratować tych, których dosięgnął cios płynący z Bezsensu: trójka wolontariuszy z Obrony Cywilnej z Irlandii, małżeństwo z Norwegii (pielęgniarka i ratownik medyczny), dwójka Słowaków (studentka ratownictwa medycznego i wojskowy). Kilkanaście osób, które miały bardzo poważne uszkodzenia ciała, także wewnętrzne, zostało prawidłowo zabezpieczonych, a potem przekazanych medykom w karetkach. W szpitalach czekały na nich już gotowe sale i zespoły operacyjne, bo medycy mimo soboty zgłaszali się do pomocy. Nie mówi się o tym, ale na miejscu strzelaniny pojawili się także księża z posługą. Wspólnota wchłonęła więc w siebie cios, ugięła się jak sieć i zniwelowała jego siłę oraz zakres strat – wszyscy operowani przeżyli. 

Społeczność miasta odpowiedziała instynktownie zwarciem szeregów i sięgnęła po sprawdzone sposoby radzenia sobie z taką traumą: nad miastem rozległ się niski, głęboki głos dzwonu Zygmunta, na pół dnia zamilkł (po raz pierwszy od II wojny światowej) hejnał, w intencji ofiar i ratowników kard. Grzegorz Ryś odprawił mszę (piękna homilia, można odsłuchać w internecie), przy miejscach, gdzie zginęli ludzie, pojawiły się znicze i kwiaty, a 10 listopada odbył się Marsz Ciszy: kilkanaście tysięcy osób, które swoją obecnością mówiły, że miasto nie da się zastraszyć, bo mimo tragedii nie zwątpi w sens życia, nie wyrzeknie się miłości ani nadziei, ani budujących jego wspólnotę relacji.

Cały artykuł przeczytasz z aktywną subskrypcją

Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.

Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.

Polecane

Subskrypcja miesięczna

  • Nieograniczony dostęp do aktualnych treści oraz archiwum
  • Dostęp do treści przed wydaniem papierowym
  • Dostęp do aktualnych numerów w formacie PDF
  • Subskrypcja odnawia się automatycznie, rezygnujesz w dowolnym momencie
  • Po miesiącu próbnym 19,90 miesięcznie
1.00 zł

Subskrypcja roczna

  • Nieograniczony dostęp do aktualnych treści oraz archiwum
  • Dostęp przed wydaniem papierowym
  • Dostęp do aktualnych numerów w formacie PDF
  • Korzystasz ze wszystkich treści za znacznie mniejsze pieniądze 
  • Otrzymujesz 25% rabatu i oszczędzasz 66 zł
  • Tylko 3,33 zł za wydanie
172.90 zł

Artykuł pochodzi z numeru 47/2026