Czas bohaterów

Strzelanina, do której doszło w Krakowie, stanowiąc pierwszy tego typu atak terrorystyczny w naszym kraju, jest sytuacją, w której do naszego życia wkraść chce się jakaś straszna smuga potwornego zła. Tragiczna śmierć sześciu osób na Rynku Głównym, podobnie jak zabicie przez Michała O. z zimną krwią najbliższej rodziny, to wydarzenia przerażające, każące stawiać podstawowe pytania o naturę zła.

Ale też krakowskie wydarzenia pokazały, że w Polsce jest mnóstwo bohaterów. Nie mają skrzydeł ani strojów supermenów, ale mijają nas niejednokrotnie na ulicy. Bohaterami są starsi posterunkowi Jakub Kulik i Artur Morański, którzy bez wahania rzucili się do pościgu za napastnikiem, a gdy stracił panowanie nad kierownicą, wybiegli z radiowozu, wchodząc w krwawą wymianę ognia. Ryzykowali własnym życiem, by powstrzymać terrorystę, który mógł tego dnia zabić jeszcze wiele osób. W czasie gdy piszę te słowa, ich stan się poprawia, ale zostali bardzo ciężko ranni i do powrotu do zdrowia jest jeszcze bardzo daleko.

Bohaterami okazało się też dwóch wybitnych krakowskich chirurgów. Przypadkiem (ale czy rzeczywiście należy to nazywać przypadkiem?) niedaleko obiad jedli prof. Michał Pędziwiatr i dr Mateusz Wierdak, którzy rzucili się na pomoc rannym policjantom, a także zamachowcowi. Nie zastanawiali się, kto jest ofiarą, a kto sprawcą, ale skupili się na tamowaniu krwawienia i podtrzymywaniu krytycznie rannych przy życiu. Niebywale krzepiące są te nagrania, które pokazują, jak pod ich dyktando kilkanaście przypadkowych osób zaangażowało się w czynności ratunkowe.

Ale osób, które ratowały życie innych, było więcej. Na Rynku Głównym pierwszej pomocy udzielali przed przyjazdem karetek zwykli przechodnie. Szybko do akcji dołączyli strażacy, którzy byli na miejscu jeszcze przed zespołami ratownictwa medycznego. Odwagą i zaangażowaniem wykazali się też przedstawiciele innych służb, w tym również funkcjonariusze Straży Miejskiej. Wszystkich tych ludzi, jak się okazało, były w sumie setki. Naprzeciw jednemu terroryście, niesionym na skrzydłach Złego, siejącemu śmierć i cierpienie, stanęły więc tysiące przypadkowych osób, z których kilka, kilkanaście, kilkadziesiąt, a może nawet kilkaset, wykazało się męstwem, odpowiedzialnością, niektórzy nawet bezprzykładnym bohaterstwem.

Owszem, było sporo gapiów, którzy stali się biernymi statystami, było sporo zahipnotyzowanych przechodniów, których stać było wyłącznie na wyciągnięcie telefonu i włączenie nagrywania. Mnóstwo było działań bezsensownych czy wręcz nieodpowiedzialnych. Ale ta fala dobra, która pojawiła się w odpowiedzi na zamach terrorystyczny, powinna być przez nas dostrzeżona i doceniona.

Może właśnie tak działa Opatrzność? Może dzięki dziesiątkom mniejszych lub większych bohaterskich czynów Bóg ingeruje w nasze życie? Może właśnie cuda – choć nie jest to rozumowanie teologiczne – składają się z tego, że ludzie nie są jednak obojętni, że bohaterstwo wygrywa u nich z lękiem o własne życie i bezpieczeństwo?