Kanonizacja pierwszego Cristero

José Sánchez del Río, niespełna 15-letni męczennik za wiarę, jeden z uczestników powstania Cristeros w Meksyku, został zaliczony 16 października w poczet świętych. Powstanie wybuchło w 1926 r. jako wyraz sprzeciwu wobec postanowień konstytucji meksykańskiej z 1917 r. Władzę sprawował wówczas socjalista i mason, gen. Plutarch Elías Calles, który sam siebie nazywał Antychrystem i osobistym wrogiem Pana Boga. Wychowany w nienawiści do katolicyzmu przez wuja, wojującego ateistę, w 1926 r. wprowadził w Meksyku antyklerykalne ustawodawstwo, za które masoneria rytu szkockiego odznaczyła go medalem za zasługi. Prawa Callesa umożliwiały konfiskatę nieruchomości kościelnych, zakazywały nabożeństw publicznych, delegalizowały zakony i represjonowały kapłanów, od pozbawienia ich praw wyborczych, aż po zakaz noszenia sutanny. Nie pomagały petycje i pokojowe protesty, więc katolicy chwycili za broń, idąc do boju z okrzykiem: Viva Cristo Rey! (Niech Żyje Chrystus Król!). Takie też były ostatnie słowa José Sáncheza del Río, jednego z najmłodszych Cristeros, który przed śmiercią był okrutnie torturowany, bo chciano go zmusić do apostazji. Beatyfikowano go w 2005 r. w gronie 13 męczenników meksykańskich, zaś rządy Callesa, naznaczone nienawiścią do Kościoła, potępił w encyklice Afflictisque Iniquis Pius XI. W powstaniu Cristeros, które trwało do 1929 r., życie straciło około 90 tysięcy osób. 
Razem z José Sánchezem kanonizowani zostali: brat szkolny Salomon Leclercq – męczennik czasu rewolucji francuskiej; biskup Manuel González García z Hiszpanii – promotor kultu Eucharystii; dwaj włoscy kapłani, założyciele wspólnot zakonnych, Ludwik Pavoni i Alfonso Maria Fusco, francuska karmelitanka bosa i mistyczka Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej oraz argentyński kapłan José Gabriel del Rosario Brochero.