Pasja służenia

Miejscem spotkania duchownych, sióstr zakonnych i świeckich, m.in. młodzieży oazowej, była w minioną sobotę (15 czerwca) aula w parafii św. Jadwigi Królowej w Krakowie. Wszyscy przybyli głównie ze względu na osobę ks. prałata Franciszka Chowańca. Okazją stało się uroczyste wręczenie jemu przez środowisko Ruchu Światło-Życie księgi pamiątkowej pt. Misterium Miłości.

Kadry przeszłości

O prawdziwie oazową atmosferę (figurka Niepokalanej, portret ks. Blachnickiego, świeca, śpiew) zadbali animatorzy z ich obecnym moderatorem ks. Mariuszem Suskiem, który w sobie właściwy sposób, czyli tak, aby wszyscy poczuli się jak we wspólnocie, poprowadził całą uroczystość. Najpierw głos zabrał ks. prof. Maciej Ostrowski. W swojej laudacji na cześć księdza prałata przypomniał nie tylko jego życie i zasługi dla diecezji oraz całego Kościoła w Polsce, ale także przywołał fakty historyczne, które na powrót stanęły przed oczyma starszych, a dla młodszych były barwnymi, niemal ożywionymi kadrami z przeszłości. I tak wszyscy przypomnieli sobie choćby: jakie były początki oazowych wyjazdów wakacyjnych, diecezjalnej pielgrzymki do Kalwarii, praktyk wakacyjnych kleryków oraz ich posługi w duszpasterstwie młodzieży i ministrantów, kursów animatorskich i studium św. Jadwigi Królowej, spotkań Służby Liturgicznej w katedrze wawelskiej na Wielki Czwartek, biblioteczki formacyjnej i całej działalności wydawniczej Ruchu, a także takich pomysłów jak symbole oazowe, odznaki turystyczne i ministranckie, śpiewniki, stała posługa spowiednika u św. Jana, otwarta plebania przy ul. Kanoniczej i wiele, wiele innych.

Trzeba współpracować

W swoim przemówieniu ks. Chowaniec najpierw zauważył, że tak jak Misterium Miłości, tak też cała jego życiowa posługa w Kościele to praca wielkiego zespołu ludzi. „Jeden człowiek by tego nie zrobił. W pojedynkę człowiek mało zrobi” i dlatego trzeba umieć z innymi współpracować. Trzeba się od innych chcieć uczyć, nawet od tych najmniejszych. Wszyscy słuchali tych słów z prawdziwym uznaniem. Natomiast ksiądz prałat kontynuując, wymieniał osoby (kolegów kapłanów, swoich następców, animatorów, moderatorów, moderatorki) i całe grupy, np. zgromadzenia sióstr (nazaretanki, felicjanki, serafitki, sercanki), kucharki, zakony (salezjan, benedyktynów), swój dom rodzinny, i wszystkim z serca dziękował. Z szacunkiem odniósł się do kard. Stanisława Dziwisza i bł. Jana Pawła II, który zawsze dodawał mu sił, mówiąc, żeby „nie ustawać w drodze”. Przypomniał także życzliwe i bardzo konkretne gesty kard. Franciszka Macharskiego, który zawsze znalazł w swojej kapłańskiej kieszeni jakąś kopertę, a wręczając mu ją, mówił: „Weź, bo jak się pracuje dla młodzieży, to potrzeba na to trochę grosza”.

Puenta i przesłanie

Bardzo miłym akcentem było także wyróżnienie okazane poprzedniemu moderatorowi diecezjalnemu ks. Jerzemu Serwinowi. Potem on sam zabrał głos i bardzo pokornie uznał ogromny wpływ, jaki wywarł na jego posługę kapłańską ks. Franciszek. Następnie zacytował słowa papieża Franciszka, który postawił pytanie: Po czym można poznać dobrego księdza? Po tym jak namaszczeni są ci, którym kapłan służy. Niniejsze słowa wybrzmiały na zakończenie spotkania jako jego wyśmienita puenta i przesłanie. Opuszczaliśmy salę, w której doznaliśmy swoistego podniesienia na duchu.

Misterium Miłości – to książka, która wpisuje się w katechezę liturgiczną. Jest dziełem zbiorowym ponad 40 autorów (nie tylko teologów) oraz osób, które podjęły się żmudnej pracy korektorskiej i wydawniczej. Redaktorem publikacji jest Dawid Czaicki, który w swoim wystąpieniu trafnie zauważył, że niniejsza praca może uświadomić nam, w jakim stopniu sprawując liturgię, celebrujemy wydarzenie zbawcze Jezusa Chrystusa, a w jakim samych siebie i własną – nie zawsze zgodną z duchem liturgii Kościoła – twórczość.