Zwycięstwo albo śmierć

Z roty przysięgi powstańczej, zamieszczonej w rozkazie Rządu Narodowego z 13 maja 1863 r.: „Przysięgam Panu Bogu Wszechmogącemu w Trójcy Świętej jedynemu, iż będę walczyć do ostatniej kropli krwi i do ostatniego tchnienia za całość i niepodległość Polski, Ojczyzny mojej, że szeregów Wojska Narodowego nie opuszczę, chociażbym pewną miał zginąć śmiercią”.

Na bój, na święty bój

10 kwietnia 1863 r. pod Ruszkowem (obecnie gmina Wierzbinek, parafia Broniszewo), liczący 300 powstańców oddział Alfonsa Seyfrieda stoczył zwycięską bitwę z pięciokrotnie liczebniejszym oddziałem piechoty rosyjskiej pod wodzą gen. Emila de Seyn Wittgensteina. Wsparcie Moskali stanowiła sotnia Kozaków i cztery działa. O losach bitwy zdecydował fakt zajęcia przez stronę polską trudno dostępnych stanowisk, co dało możliwość kontrnatarcia. Zginęło sześciu powstańców i ponad 40 Rosjan. Polegli Polacy są pochowani w zbiorowej mogile na cmentarzu parafialnym w Sompolnie.

Pełne teksty artykułów „Przewodnika Katolickiego” w Internecie ukazują się po 10 dniach od daty wydania drukiem.