Św. Justyn w obronie wiary

O jego życiu najwięcej wiadomo z najstarszej apologii, która sam napisał, czyli Dia­logu z Żydem Tryfonem. Traktat ten oparty jest na dwudniowej dyspucie, którą miał odbyć ok. 135 r. w Efezie (Turcja) z pewnym rabinem. Spośród ośmiu jego dzieł do naszych czasów zachowały się dwie inne apologie, których adresatami są cesarz Antonin Pius (138-161) oraz senat rzymski, po skazaniu na śmierć chrześcijan za samo wyznawanie wiary. Jest także autorem jednego z pierwszych opisów sprawowania Eucharystii. Żył w czasach naznaczonych nie tylko krwawymi prześladowaniami wyznawców Chrystusa, ale i konfrontacją chrześcijaństwa z filozofią pogańską. Wtedy powstały zręby apologetyki, dziedziny teologii, która zajmuje się obroną i uzasadnieniem fundamentalnych  prawd wiary

Urodził się ok. 100 r. we Flavia Ne­apolis - dawniej Sychem, obecnie Nablus -  w Samarii na terenie Pale­styny. Był synem zamożnej rodziny pogańskiej, dzięki czemu mógł studiować filozofię. Przeszedł niemal wszystkie szkoły filozoficzne swoich czasów, bo poszukiwał prawdy u: perypatetyków, stoików, pitagorejczyków, epikurejczyków, uczniów Platona i w religii żydowskiej. Potem osiadł w pustelni. Pod wpływem rozmowy z tajemniczym starcem, napotkanym podczas spaceru na wybrzeżu morskim, zainteresował się pismami prorockimi Starego Testamentu i postacią Jezusa. Ostatecznie do chrześcijaństwa przekonała go mężna postawa wyznawców, którzy podczas  prześladowań dochowali wierności Chrystusowi. Od tej chwili zaczął studiować naukę chrześcijańską oraz Pismo Święte, przyjął chrzest, a potem wyruszył w drogę. Wędrując w szatach, jakie nosili wówczas filozofowie, odwiedzał różne krainy jako głosiciel prawd wiary. A nauczał  m.in., że filozofia grecka zawiera „nasiona Logosu” - czyli prawdy cząstkowe Słowa Bożego – które w pełni poznaliśmy dopiero dzięki Objawieniu. Po pewnym czasie założył w Wiecznym Mieście własną szkołę filozoficzno-teologiczną, która wyjaśniała i broniła prawd wiary w polemikach z zaciekłymi wrogami chrześcijaństwa. Jedna z owych dysput zakończyła się tragicznie, bo zadenuncjował go - razem z sześcioma uczniami -  Krestencjusz, przedstawiciel szkoły cyników. Ok. 165 r. prefekt Janius Rustyk skazał ich na śmierć i zostali ścięci mieczem. Jest patronem filozofów.