Z księdzem poetą w kapeluszu, który wydał kolejny tomik poezji „Przed następnymi igrzyskami”, a w jednym z wierszy pisze: „Tyle mogę powiedzieć o sobie i Bogu, / Żepodobają nam się te same dziewczyny”.
ROZMAWIA
MAGDALENA GUZIAK-NOWAK
Kim jest Ksiądz najbardziej: kapłanem, naukowcem czy poetą-pisarzem?
– Kimś jednym. Marcinem Godawą. Zależy, z jakiego punktu widzenia spojrzymy, bo przecież człowiek zawsze najpierw jest człowiekiem. Swoje człowieczeństwo można realizować przez bycie poetą. Czasami mężczyzna odczytuje powołanie i jeśli przyjmie je z pokorą, stanie się kapłanem. A to, że realizuję swoje powołanie na drodze naukowej, jest kwestią wtórną, choć sprawia mi dużo radości. Cieszę się, że Pan Bóg tak pokierował moim życiem i jestem Mu za to wdzięczny!
Co do tego bycia księdzem – mówi Ksiądz, że krakowskie seminarium duchowne stało się miejscem nadrabiania braków z religii. Jak to było z tą katechezą?
– To mały żart z mojej strony. Katecheza jest wstępem, zaproszeniem, przynosi zbiór wiadomości i prawd wiary, które potem trzeba zgłębiać. Studium teologii uzupełniania „braki”, które wyniosło się z podstawówki i szkoły średniej. I, co ciekawe, tych braków nigdy do końca nie nadrobimy. Na szczęście, bo cały czas jest przed nami Tajemnica, którą możemy poznawać, odkrywać.
Jednak nie od razu poszedłem do seminarium. Przez rok studiowałem polonistykę, bo interesują mnie zagadnienia językowe. Humaniści formowali wobec chrześcijaństwa zarzut, że teologowie mówią o rzeczach świętych w sposób nie dość odpowiedni, zbyt suchy i formalny. A przecież o Bogu-Pięknie trzeba mówić pięknie. Staram się podążać tą drogą...
Czy Księdza pisanie ma mieć cel ewangelizacyjny? W końcu nie tworzy Ksiądz do szuflady...
– Pośrednio, mam nadzieję, że tak się dzieje. Choć poezja nie jest przecież kazaniem. Pisząc chcę nazywać siebie, swoje doświadczenie jako człowieka i kapłana, w mniejszym stopniu jako naukowca, bo język nauki i poezji jednak się od siebie różni, ale jednocześnie są sobie nawzajem potrzebne. Tak było u św. Jana od Krzyża – wielkiego teologa i poety.
Które utwory są Księdzu najbliższe: te z rozdziału góralskiego czy zabawne fraszki z przekąsem?
– Na swój sposób wszystkie, ale najbardziej wiersze liryczne z ostatniego tomiku Przed następnymi igrzyskami, w którym stawiam pytanie o sens przemijania i trwałość nadziei. Oczywiście, lubię humorystyczne fraszki, które mają przywoływać do zdrowego rozsądku. Nieraz używam ich w czasie nauk rekolekcyjnych.
A wątki okołopolityczne?
– We fraszkach – dlaczego nie? Jednak nie wiążę się z żadną opcją. Piętnuję wady, notuję zabawne zdarzenia. Miałem propozycję wykorzystania fraszek w pewnej kampanii, ale nie zgodziłem się. Chcę sobie zostawić wolność.
Księdza zdjęcie na stronie WWW jest mało księdzowe. Bez koloratki, za to w kapeluszu, a la hawajskiej koszuli i z wystającą z kieszeni „stówką”. Artystom wolno więcej?
– To raczej sięgnięcie do formy jakiejś zabawy artystycznej. To żarty, które potem obrosły w ciekawe komentarze i interpretacje w stylu „co autor miał na myśli?”. A któż to wie? (uśmiech).
