Potrzeba nam nowych Sancji

Wspomnienie liturgiczne bł. s. Sancji Szymkowiak obchodzono uroczyście 18 sierpnia w jej archidiecezjalnym sanktuarium – poznańskim kościele pw. św. Rocha.

Sumie odpustowej przewodniczył łowicki biskup pomocniczy Józef Zawitkowski (na zdjęciu). W uroczystości wzięły udział również siostry ze Zgromadzenia Córek Matki Bożej Bolesnej (siostry serafitki), do którego należała bł. s. Sancja, wraz z matką generalną Joanną Danutą Wiśniowską i przełożonymi prowincjalnymi. Dziękowały one bowiem Bogu za 130 lat istnienia zgromadzenia założonego przez bł. o. Honorata Koźmińskiego, kapucyna, i Sługę Bożą matkę Małgorzatę Szewczyk.

Bp Józef Zawitkowski, przybliżając w wygłoszonej homilii postać bł. s. Sancji, przypomniał, że podczas okupacji posługiwała ona w Poznaniu, w obozie dla angielskich i francuskich jeńców. – Tam wszyscy i Francuzi, i Anglicy, i hitlerowcy nazywali ją aniołem dobroci – zauważył kaznodzieja. Natomiast zwracając się do obecnych na Eucharystii sióstr zakonnych, a zwłaszcza do serafitek, bp Zawitkowski podkreślił, że na dzisiejsze czasy potrzeba nam, „aby były nowe Sancje”.

Podczas Mszy św. w procesji z darami siostry serafitki przyniosły m.in. wykonane z kwiatów godło zgromadzenia: Serce Maryi przeszyte siedmioma mieczami boleści, do którego nawiązuje hasło tej wspólnoty zakonnej: „Wszystko dla Jezusa przez Bolejące Serce Maryi”.

Serafitki, których szczególnym charyzmatem jest praca wśród ubogich, starszych, chorych i niepełnosprawnych dzieci, posługują w Polsce, m.in. w szpitalach, zakładach i domach opieki, w trzech prowincjach, w tym w poznańskiej, oraz poza granicami kraju. W jednym z domów zgromadzenia, znajdującym się przy poznańskim kościele pw. św. Rocha, pracowała bł. s. Sancja Janina Szymkowiak. W 1936 r., mając 26 lat, wstąpiła ona do zgromadzenia, gdzie z miłością oddawała się służbie drugiemu człowiekowi. Zmarłą w opinii świętości w 1942 r. s. Sancję beatyfikował Jan Paweł II 18 sierpnia 2002 r. w Krakowie. Papież przypomniał wtedy m.in. o jej duchowym testamencie, który zawarła w jednym prostym zdaniu: „Jak się oddać Bogu, to na przepadłe”.

KT