Święto u Jezusa Przemienionego

W sprawowanej w tym miejscu pod przewodnictwem bp. Grzegorza Balcerka Sumie odpustowej uczestniczyli pielgrzymi, siostry zakonne oraz pacjenci i pracownicy znajdującego się w sąsiedztwie Szpitala Klinicznego Przemienienia Pańskiego Uniwersytetu Medycznego. Tuż obok kościoła mieści się również dom Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo – sióstr szarytek, które opiekują się sanktuarium. Przypomnijmy, że świątynia ta została wybudowana w 1603 r. staraniem ks. Kościeleckiego, kanonika kapituły poznańskiej, jako wotum wdzięczności Panu Jezusowi za cudowne uzdrowienie. Do jej prezbiterium sprowadził on figurę Jezusa Przemieniającego przechowywaną w podziemiach rzymskiej Bazyliki św. Piotra, przed którą modlący się od tego czasu wierni otrzymują wiele łask.

 

W wygłoszonej w święto Przemienienia Pańskiego homilii bp Balcerek przypomniał o szczególnym darze bł. Jana Pawła II dla Kościoła, jakim było rozszerzenie tajemnic Różańca Świętego o tajemnice światła, wśród których znajduje się tajemnica objawienia chwały Chrystusa w przemienieniu na górze Tabor. − Wszystkim wam, którzy tęsknicie za Chrystusem Przemienionym, którzy tęsknicie za niebem, modlitwę tą dziesiątką Różańca Świętego szczególnie polecam. Niech pomaga wam w trudach i umacnia w wytrwałości na drodze do pełnego zjednoczenia się ze Światłością Boga w niebie − podkreślił bp Balcerek wyjaśniając, że mimo iż w życiu spotyka nas wiele cierpień, to nie ma innej drogi do nieba, do pełni szczęścia, jak droga krzyża i droga wierności modlitwie.

 

Do tego sanktuarium przy ul. Długiej często przychodzi też Lidia Strojna z poznańskiej parafii pw. św. Rocha. − Ten kościół urzeka mnie swoją kameralnością i wyjątkowością oraz głębią, jaka jest zawarta w tajemnicy Przemienienia Pańskiego. Tutaj panuje niepowtarzalny klimat do modlitwy − przyznała w rozmowie z „Przewodnikiem”. W uroczystościach odpustowych pani Lidia uczestniczyła razem z mężem Tomaszem. Była to dla nich jednoczenie okazja do przeżywania 22. rocznicy małżeństwa i modlitwy w intencji ich dzieci. − Należymy też do Apostolatu Maryjnego, tak więc siostry szarytki i ich patron są bliscy naszym sercom – dodał pan Tomasz, podkreślając, że warto, aby to niepozorne z zewnątrz sanktuarium odkryło dla siebie jak najwięcej osób.