Rzecznik Miłosierdzia Bożego

„Są prawdy, które się zna i często o nich się słyszy i mówi, ale się nie rozumie. Tak było ze mną co do prawdy Miłosierdzia Bożego (...). Dopiero trzeba było prostej zakonnicy s. Faustyny ze Zgromadzenia Opieki Matki Bożej (Magdalenek), która intuicją wiedziona powiedziała mi o niej, krótko i często to powtarzała, pobudzając mnie do badania, studiowania i częstego o tej prawdzie myślenia” – pisał w swym „Dzienniku” ks. Sopoćko, który stał się współrealizatorem misji powierzonej przez Jezusa s. Faustynie. W istocie bowiem spotkanie z siostrą Faustyną i ponowne odkrycie prawdy o Miłosierdziu nadało nowy wymiar życiu wiary i apostolstwa tego kapłana.

„Kapłan według serca Mojego”

 „Jest to kapłan według serca Mojego, miłe mi są wysiłki jego. Widzisz córko moja, że wola moja stać się musi, a to, com ci przyobiecał, dotrzymuję” – to słowa Jezusa, które usłyszała s. Faustyna o kapłanie, który nie tylko miał się stać jej spowiednikiem, ale i założycielem Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego. Urodził się 1 listopada 1888 r. w Juszewszczyźnie na pograniczu ówczesnych województw wileńskiego i mińskiego (obecnie Białoruś), jako najmłodszy spośród czworga rodzeństwa. Wychowywał się w trudnych warunkach materialnych. Rozpoznawszy drogę powołania, w 1910 r. wstąpił do seminarium w Wilnie, a 15 czerwca 1914 r. otrzymał święcenia kapłańskie. W gorliwy sposób realizował swą posługę duszpasterską, mając zawsze na uwadze dobro człowieka w jego wymiarze duchowym i doczesnym. W swej pierwszej parafii w Taboryszkach, jako wikariusz w latach 1914- -1918, nie tylko katechizował dzieci i młodzież, ale zorganizował chórek kościelny i dbał o rozwój oświaty, założył ok. 40 szkół powszechnych, w których uczyło się ok. 1000 dzieci, a trzeba zaznaczyć, że był to czas I wojny światowej i okupacji niemieckiej. Kiedy w 1918 r. groziło mu internowanie, wyjechał do Warszawy, aby podjąć studia z zakresu teologii moralnej. Gdy rozpoczęła się wojna z Rosją bolszewicką, został kapelanem wojskowym. Posługę tę pełnił również po wojnie aż do 1932 r. W 1923 r. ukończył przerwane studia, uwieńczone dodatkowo doktoratem. Jed- nocześnie w latach 1922-1924 studiował w studium pedagogiki. W 1924 r. przybył do Wilna, gdzie m.in. kontynuował posługę kapelana wojskowego, odbudował kościół garnizonowy św. Ignacego i założył na polecenie bp. Jerzego Matulewicza koła Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej. Rozpoczął pracę w tamtejszym seminarium duchownym, był m.in. wykładowcą i ojcem duchownym, pracował na Uniwersytecie Wileńskim, a także był cenionym spowiednikiem w żeńskich zgromadzeniach zakonnych. W 1947 r. opuścił Wilno i udał się na polecenie władz duchownych do Białegostoku. Wykłady w tamtejszym seminarium prowadził do 1962 r. Po przejściu na emeryturę prowadził nadal działalność duszpasterską jako rektor kaplicy sióstr ze Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Świętej Rodzip y g ny w Białymstoku.

Za furtą klasztorną i w świecie

 Zanim doszło do spotkania s. Faustyny i ks. Sopoćki w Wilnie w 1933 r., zakonnica widziała go dwukrotnie w swych wizjach w Warszawie, a później w Krakowie. Początkowo spowiednik sceptycznie podchodził do mistycznych przeżyć niezwykłej penitentki. Kierował się roztropnością i mądrością, podszedł do wizji zakonnicy jak każdy naukowiec. Najpierw kazał Faustynę przebadać lekarzowi psychiatrze, a stwierdziwszy, że jej relacje z rozmów z Jezusem były zbyt harmonijne i wynikają z jej bogatego życia wewnętrznego i ścisłego zjednoczenia z Chrystusem, doszedł do wniosku, że są prawdziwe i podjął się jej kierownictwa duchowego. W nim samym także dokonał się proces osobistego spotkania z tajemnicą Bożego Miłosierdzia. Osoba siostry Faustyny i jej objawienia stały się dla niego inspiracją do odkrywania tej wielkiej prawdy o Bogu. Kryterium weryfikacji stały się prawdy objawione przekazywane w Kościele. Siostra Faustyna swą misję realizowała w sposób bardzo duchowy, wewnętrzny, ks. Sopoćko natomiast – wspierany przez nią modlitwą i cierpieniem – apostołował poza furtą klasztorną, w świecie. Zafascynowany tajemnicą Bożego Miłosierdzia, rozpoczął starania o rozpropagowanie Jego kultu. Determinacja i ogromne zaangażowanie w nową misję ogarnęły nie tylko jego pracę w wymiarze zewnętrznym: nauczanie, prowadzenie naukowych badań, publikacje, modlitwy do Miłosierdzia Bożego czy starania u władz kościelnych o aprobatę oficjalnego kultu i ustanowienie święta na II niedzielę Wielkanocą. Ks. Sopoćko zdawał sobie sprawę z wagi misji, której został współrealizatorem. To na jego polecenie s. Faustyna zaczęła prowadzić swój „Dzienniczek”. Niemniej ważne były też ukryte, wewnętrzne aspekty przeżywania apostolstwa przez kapłana, związane z osobistym cierpieniem, którego doświadczał, spotykając się