Jak nie sprawdziła się papieska maksyma

Statystycy obliczyli, że przeciętny pontyfikat papieski trwał blisko 8 lat. Przez długie lata rozpowszechnione było przeświadczenie – potwierdzone przez rozmaitych uczonych, odwołujących się m.in. do obliczeń numerologicznych i astrologicznych – że pontyfikaty wszystkich papieży mają ograniczenie czasowe. Co więcej: sądzono, że zostało ono, poniekąd, zadekretowane przez Opatrzność Bożą. Za czas nieprzekraczalny dla rządów kolejnych następców św. Piotra uchodził okres ćwierćwiecza.

Według najstarszej tradycji, uwiecznionej we wszystkich redakcjach „Liber Pontificalis” – pierwszej historii papieży spisanej ok. 530 r. – pontyfikat żadnego papieża nie powinien trwać dłużej niż panowanie św. Piotra. A jak długo Książę Apostołów kierował Kościołem? Wiadomo, że św. Piotr przybył do Wiecznego Miasta w latach rządów cesarza Nerona, zaś biskupem Rzymu miał być do chwili męczeńskiej śmierci, przez okres dwudziestu pięciu lat, dwóch miesięcy i trzech dni. W związku z tym popularność zyskała średniowieczna maksyma: „non videbis annos Petri”, to znaczy „nie dożyjesz wieku św. Piotra”.

Przez wiele stuleci można było odnieść wrażenie, że owa maksyma sprawdza się, ponieważ rzeczywiście żaden papież nie zasiadał na rzymskiej katedrze biskupiej dłużej niż św. Piotr. Ale w drugiej połowie XIX wieku Stolicę Piotrową objął Italczyk, Giovanni Maria Mastai-Ferretti. Jako Pius IX władał Kościołem przez 31 lat i siedem miesięcy; to był najdłużej trwający pontyfikat. Później również Leonowi XIII – następcy bł. Piusa IX – a także Słudze Bożemu Janowi Pawłowi II dane było nie tylko dożyć, ale i „przeżyć wiek Piotra”.