Jan Zumbach: "Ostatnia walka"

Jan Zumbach,

„Ostatnia walka”

Oficyna Wydawnicza Echo oraz Espadon Publishing 2007

Każdy, kto przeczytał „Dywizjon 303” Arkadego Fiedlera oraz nie tak dawno wydaną „Sprawę honoru” o polskich lotnikach polskiego dywizjonu w Wielkiej Brytanii, wie, kim był Jan Zumbach. As myśliwski, dowódca legendarnego Dywizjonu 303, podpułkownik RAF, odznaczony najwyższymi polskimi i brytyjskimi medalami. „A przecież bywają ludzie, którzy tylko wtedy czują się dobrze, gdy muszą wygrzebywać się z najgorszych trudności. Należałem do nich, brak kłopotów zawsze mnie gniewał. Spokojne życie budziło we mnie trwogę” – zapisał o sobie w swej autobiograficznej książce Jan Zumbach. Nie było spokojne jego życie, o nie. Kiedy skończyła się wojna, wymyślał nowe preteksty do „przygody”. Podtytuł książki wymyślił taki: „Moje życie jako lotnika, przemytnika i poszukiwacza przygód”. Szmuglował złoto i szwajcarskie zegarki, zaciągnął się jako najemnik i organizował lotnictwo wojenne walczących krajów afrykańskich, był współwłaścicielem statku, a także niezłej restauracji w Paryżu i dyskoteki. Pisze o sobie prawdę, odbrązawiając nieco postać niezłomnego żołnierza, co jednak w niczym nie odbiera mu chwały bohatera II wojny światowej.