Poznaliśmy się przed Najświętszym Sakramentem

Św. Benedykt był mnichem i dla mnichów pisał swoją Regułę. Czy może więc być jakimś przykładem dla nas, świeckich?

– To oczywiste, że nie wszyscy ludzie powołani są do życia zakonnego. Ale jest także bardzo jasne, że mądrość i siła płynące ze słów „ora et labora” pozostają wręcz niezbędne dla każdego człowieka. Harmonia między modlitwą i pracą, między aktywnością i duchowością to najlepsza odpowiedź na pytania współczesnego człowieka i na potrzeby życia społecznego.

W jakim sensie zatem św. Benedykt jest budowniczym Europy?

– Najważniejszym charyzmatem i zasługą św. Benedykta było to, że na zgliszczach zachodniej kultury umiał zacząć coś nowego. To przecież on, na pustkowiu, w samotności klasztoru Subiaco odkrywał duchowy plan nowej Europy. I czynił to na modlitwie, podczas spotkania z Bogiem. Jesteśmy spadkobiercami tej tradycji – my wszyscy, żyjący w Europie. Ta tradycja powinna nas wszystkich inspirować i kształtować.

W jaki sposób jednak Ksiądz, ze słoweńskiego Mariboru, znalazł się w Mogilnie?

– Ten klasztor rzeczywiście jest duchowym centrum. Dlatego młodzież stąd brała udział w Europejskim Spotkaniu Młodych w Zagrzebiu i w drodze powrotnej, w nocy i w deszczu, w pierwszy dzień tego roku stanęła u drzwi katedry w Mariborze. Poznaliśmy się podczas wspólnej modlitwy przed Najświętszym Sakramentem i u grobu patrona Słowenii, bł. Antona Martina Slomska. Do tego centrum przyjechali w kwietniu młodzi z Mariboru, by wziąć udział w pieszej pielgrzymce do św. Wojciecha. I teraz, na tym przetartym przez młodych szlaku chcę stanąć i ja – żeby się umocnić i ubogacić, i żeby swoją tu obecnością uczynić coś dobrego dla duszy Europy, dla budowania naszego wspólnego, europejskiego domu.

Ks. Stanko Lipovšek