Z bólem serca szukaliśmy Ciebie!

Aby odnaleźć Jezusa, trzeba się zgodzić na ból serca. Póki udajemy, że wszystko jest w porządku, póki skrywamy cierpienie, idąc z rodziną do Nazaretu, czyli w naszą codzienność, a nie zauważając, że Jezus się zagubił, nie mamy szans, aby Go odnaleźć. Maryja i Józef, zorientowawszy się, że zagubili Jezusa, opuścili swoich bliskich, przyjaciół, z którymi wracali z pielgrzymki do Jerozolimy, i poszli w odwrotnym kierunku.

Bóg w małżeństwie i rodzinie nie jest czymś statycznym. Ślub to nie jest inwestycja budowlana. Przyjeżdża „gruszka” i wylewa pięć ton betonu do przygotowanych szalunków. Jest fundament, na którym można budować. Chrystus nie jest takim fundamentem. Jest Fundamentem nieustannie podtrzymującym, którego trzeba nauczyć się przyjmować. Jest Oblubieńcem, który puka do drzwi, a gdy się ociągamy, skrywa się, aby obudzić tęsknotę i gorliwość serca. I skrywa się nie tylko w modlitwie, kościele, sakramentach. Skrywa się także w bliskich, którzy się gubią i odchodzą.

W poszukiwaniu Jezusa wyraża się nie tylko miłość do Niego i pragnienie, aby był Fundamentem, Źródłem i Celem. W poszukiwaniu Jezusa wyraża się także wzajemna miłość. Potrafię przeżyć stratę, bo ufam, że odnajdę cię w Bogu.

Patrzmy na Maryję i Józefa – oddani Bogu, posłuszni Mu i wierni natchnieniom Ducha Świętego. Tracą Syna. Nie potrafimy wyobrazić sobie cierpienia serc czystych, zjednoczonych z Bogiem. Ale potrafię sobie wyobrazić, jak przez to cierpienie stają się sobie nawzajem jeszcze bliżsi. Widzę Józefa, jak z płaczem przytula swoją żonę. Ile miłości wypływa z tych złamanych bólem serc. Poszukiwanie Jezusa pozwala zakwitnąć wzajemnej miłości na nowo.„Idą i płaczą niosąc ziarno na zasiew, lecz powrócą z radością” (PS 126, 6).