Dlaczego Bóg człowiekiem?

Czytam w „Gazecie” artykuł na temat publikacji, która – zdaniem amerykańskiej prasy – ma się ukazać w piśmie „Fertility and Sterility”.

Artykuł ma relacjonować zdarzenia, kiedy to „niektórzy rodzice poddali się bolesnej i kosztownej procedurze zapłodnienia in vitro wyłącznie po to, aby ich dziecko urodziło się z wadliwym genem. Niektóre matki i ojcowie nie uważają pewnych wad genetycznych za niepełnosprawność, ale za możliwość korzystania z bogatej kultury i bycia częścią pewnej wspólnoty. Łatwo można ulec wrażeniu, że takie praktyki to początek niebezpiecznej mody; na przykład magazyn internetowy «Slate» nazwał je «celowym okaleczaniem dzieci»”.

Ingerowanie w cud prokreacji jest coraz bardziej wyrafinowane i coraz bardziej perwersyjne. Takie informacje – jak ta powyżej przytoczona – pokazują, że tzw. leczenie niepłodności czy też „techniki wspomaganej prokreacji” to kamuflaże słowne, a raczej zakłamania, za którymi kryje się ewidentna, bezpardonowa manipulacja życiem ludzkim, w samym momencie jego poczęcia.

Cud życia ludzkiego, cud narodzin… Warto zadziwić się raz jeszcze tym cudem, gdy świętujemy z radością narodziny Boga-Człowieka. W całej przestrzeni betlejemskiego ubóstwa, odrażającej prostocie stajni i w całej porażającej ludzkiej bezduszności – Bóg rodzi się człowiekiem. Teologia od wieków zadawała sobie pytanie: dlaczego? Dlaczego Bóg człowiekiem? I jedyna odpowiedź, jaką znamy, to ta, by człowiek mógł stać się dzieckiem Boga, by człowiek mógł zostać ubóstwiony…

Miara godności ludzkiego życia, miara godności człowieczeństwa… Przy całej otoczce świąt Bożego Narodzenia, tej pięknej, tkliwej i wzruszającej w swojej głębi, warto zadumać się także nad tajemnicą, która tkwi w tych dniach, w tym wydarzeniu odsłaniającym miłość i dar życia, ich związek, odsłaniającym związek działania Bożego z ludzkim współdziałaniem. Przecież dlatego mówimy o cudzie poczęcia, że to pro-kreacja.