Bogate serca ubogich

W Jaworznie jest takie szczególne miejsce, w którym jakąś przestrzeń dla siebie odnajdują zagubieni, bezdomni i uzależnieni pochodzący z różnych stron Polski. Każdy z nich ma własną, przeważnie trudną i dramatyczną historię życia. Łączy ich jedno: bezdomność.

Było to sześć lat temu. W byłej, dość mocno zniszczonej szkole podstawowej zaczęło się rodzić nowe życie dla tych, którzy nie mieli własnego dachu nad głową. Powstała Wspólnota Betlejem. Właśnie tam, w ubogiej szopie, doszło do spotkania Boga z ubogim człowiekiem. – Betlejem to miejsce, w którym wszyscy jesteśmy w pewnym sensie bezdomnymi: i Chrystus, bo opuścił Swego Ojca, i Jego Matka Maryja z Józefem, bo znaleźli się daleko od swojego domu. Wreszcie pasterze, którzy opuścili swoje domy, by opiekować się owcami – stwierdza pan Marek, jeden z mieszkańców domu „Betlejem”, prawa ręka księdza Mirosława Tosza, założyciela oraz mieszkańca betlejemskiej Wspólnoty.

Modlitwą i pracą

– Nasz dom ma charakter chrześcijański, są w nim dwie kaplice, zatem jest miejsce na wyciszenie i modlitwę – zauważa pan Marek. Codziennie Msze św. odprawia ksiądz Mirek w kaplicy znajdującej się na parterze domu. U góry mieści się mała kaplica, w której codziennie od godz. 18 do 18.30 odbywa się adoracja. W każdy czwartek przeradza się ona w całonocne czuwania przed Najświętszym Sakramentem. Na półpiętrze, między kaplicami, stoi rzeźba przedstawiająca patronów tego niezwykłego miejsca – Brata Alberta oraz św. Teresę z Lisieux.

W tym domu uderza rzadko spotykana w tego typu przystaniach prawdziwie rodzinna atmosfera. Wspólnota Betlejem nie chce utrzymywać się z darowizn, chce zarabiać sama na siebie. Dlatego każdy ma jakieś zajęcie. Taka też jest zasada tego domu – kto chce w nim mieszkać, musi pracować. Część domowników znalazła zatrudnienie poza Wspólnotą, jednak większość pracuje w nim, wykonując m.in. prace remontowe przystosowujące stary budynek do potrzeb licznej rodziny. Podczas gdy jedni remontują, inni sprzątają, gotują lub dbają o ogród. Kto ma talent artystyczny, wykonuje ikony, dzięki którym do wspólnej kasy wpływają pieniądze. Niemały grosz wpływa również z akcji „Słowomiód”, polegającej na rozprowadzaniu, po całej diecezji sosnowieckiej, za dobrowolną ofiarę, małych słoiczków z miodem.

Człowiek orkiestra

Ksiądz Mirek, który ma niespożytą energię, nie tylko otacza swoich domowników opieką duchową, ale także nieustannie zaskakuje ich nowymi pomysłami. Dzięki niemu w zeszłym roku ruszyła do Watykanu rowerowa pielgrzymka bezdomnych, a w tym – także na rowerach – odwiedzili miejsce, skąd wywodzi się nazwa ich domu – Betlejem. Wspólnota ma również swoją scenę, na której wystawiane są sztuki lub odbywają się koncerty znanych artystów scen polskich. Tutaj miała miejsce swoista premiera „Tryptyku rzymskiego” Jana Pawła II czy „Upadku” Alberta Camusa, bowiem aktorami zawsze są mieszkańcy Wspólnoty.

Betlejemskie owoce dobra

Mieszkańcy domu „Betlejem” otrzymali wiele serca nie tylko od księdza Mirka, ale także od wielu dobrych ludzi. To dobro stale owocuje. Teraz sami się nim dzielą: zarabiając na siebie, nie zapominają o innych, którzy ich zdaniem są jeszcze bardziej potrzebujący. Część zysków ze sprzedaży ikon czy rozprowadzanych „Słowomiodów” przekazują na hospicjum dla dzieci w Mysłowicach, którego kapelanem jest ks. Mirek, czy ubogich rodzin. Włączyli się także w akcję „Świąteczna Paczka” – sami mając tak niewiele, dzielą się tym co mają z tymi, co według nich mają jeszcze mniej. Nie są to typowe świąteczne paczki pełne czekoladowych przysmaków, ale dary, które realizują konkretne, „skromne” marzenia rodzin: żywność, środki czystości, odzież, przybory szkolne...

Przez sześć lat Wspólnotę „odwiedziło” prawie trzysta osób. Obecnie dom zamieszkują dwadzieścia trzy osoby, najstarsza ma ponad pięćdziesiąt, najmłodsza dziewiętnaście lat. – Każdy ma tu swój „apartament”, czyli własny, schludny kąt, swoje szczęśliwe miejsce na ziemi – konstatuje pan Marek.